سوسن نجفی نویسنده و  جانباز 35درصد در حاشیه جشن شمیم کوثر در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حیات اظهار کرد: سیزده ساله بودم و با دو نفر از دوستان و دختر عمه ام در حال برگشتن از مدرسه به خانه بودیم. ناگهان آژیر قرمز در کرمانشاه به صدا درآمد و تا ما جای مناسبی برای پنهان شدن پیدا کنیم، موشکی در نزدیکی مان به زمین اصابت کرد.

یکی از دوستان و دختر عمه ام همان جا به شهات رسیدند و ما دو نفر دیگر مجروح شدیم. دوستم نصف صورتش را از دست داد و صورت من نیز 180 بخیه خورد؛ چشم، دندان ها، دست و پاهایم آسیب دید.

بعد از انفجار بیهوش شدم. کمی بعد به هوش آمدم و متوجه شدم من را روی زمین می کشند. چشم هایم جایی را نمی دید و فکر می کنم بسیار خونی بود.

شوکه شده بودم و توان حرف زدن نداشتم تا اینکه متوجه شدم فکر می کنند من مرده ام و می خواهند من را به سرد خانه ببرند. جیغ زدم و گفتم که من زنده ام. یک جوان صدای من را شنید و فریاد زد این دختر شهید نشده، آمبولانس خبر کنید و بعد به بیمارستان منتقل شدم.

مدتی بعد در بیمارستان به هوش آمدم. کسی بالای سرم نبود. اما ناگهان شنیدم که پسر عمه ام در بیمارستان اسمم را فریاد می زند و می پرسد که مریضی با نام من دارند یا خیر.

لب هایم انگار قفل شده بود و نمی توانستم صدایش کنم. متوجه شدم پرستاری به پسر عمه ام می گوید بله سوسن نجفی اینجا بستری است.

پسر عمه ام را بالای سرم آوردند. چهره ام بخاطر جراحات و بخیه ها خیلی تغییر کرده بود. او اصلا من را نشناخت و هی می پرسید تو سوسنی؟

بعد از اینکه مطمئن شد من سوسن هستم با گریه بر سر خودش کوبید و رفت و با پدربزرگم بازگشت. بعدها شنیدم که آن بمباران 500 کشته و بیش از هزار زخمی برجای گذاشته است که من هم یکی از آنها بودم.

12بار با همان سن کم برای عمل جراحی به تهران آمدم. اندازه سه مشت از صورت من ترکش خارج کردند و هنوز در پایم چند ترکش دارم.

دو کتاب به نام های نامادری و زندگی نامه شهید برزو سلیمی نوشته ام که در بنیاد حفظ آثار استان کرمانشاه زیر چاپ هستند.

مبینا آقاخانی