حسن کیانی در گفت و گو با پایگاه خبری حیات گفت: محمد ابتدا به خاطر گذراندن دوره خدمت سربازی راهی جبهه شد اما بعد از به اتمام رساندن دوره خدمت سربازی همچنان شوق حضور در جبهه را داشت و همین باعث شد تا این بار از طریق بسیج فلاورجان استان اصفهان راهی مناطق عملیاتی شود.

وی ادامه داد: سال 1360 بود که محمد حضور در جبهه را وظیفه خود دانست و به منطقه رفت. دو سال بعد در عملیات خیبر شرکت کرد و همان جا به درجه رفیع جانبازی نائل شد. عملیاتی که در آن از ناحیه پا مجروح شد و پزشکان مجبور شدند که پای او را قطع کنند.

این برادر جانباز در خصوص نحوه مجروحیت برادرش گفت: وقتی رزمندگان به سمت جلو پیشروی می‌کردند صدای سوت خمپاره موجب می شود که سربازان همگی متفرق شوند. همین که کریم چند متری از مسیر خارج می شود ناگهان پایش روی مین می رود و پای خود را از دست می دهد.

وی ادامه داد: محمد کریم برای آنکه بتواند از تیررس نیروهای عراقی خارج شود مجبور شد مسیر را با آن پای متلاشی شده سینه خیر برگردد، بازگشت محمد تا صبح طول می کشد تا به نیروهای خودی برسد.

حسن کیانی گفت: از زمانی که به ما خبر دادند محمد کریم مجروح شد ما دو هفته از وضعیت او بی اطلاع بودیم. در این مدت هر روز به تمامی بیمارستان ها سرکشی می کردم و دست آخر تصمیم گرفتم به اهواز بروم تا بتوانم خبری دریافت کنم. یک روز از هلال احمر تماس گرفتند و گفتند مجروحی در یکی از بیمارستان های اهواز بستری شده که حال چندان خوبی ندارد. در ابتدا حدس می زدم که آن مجروح کریم است وقتی می خواستم به اهواز بروم، نامه ای از سوی محمد کریم فرستادند که متوجه شدیم در بیمارستان فرخی یزد بستری شده است.

وی ادامه داد: با این که سال ها از آن زمان می گذرد اما تبعات آن انفجار برای محمد کریم همچنان ادامه دارد. طوری که همین چند وقت پیش، پزشکان گردن او را تحت عمل جراحی قرار دادند. پزشک محمد می گفت زمانی که انفجار مین رخ داد او با سر روی زمین افتاده و همین مساله فشار بسیاری به گردن او وارد آورده و باعث شده است مهره های گردنش جا به جا شود.

کیانی در خصوص عکسی که از برادرش در رسانه ها منتشر شده است گفت: این عکس را آقای علیرضا جلیلی فر در زمان انفجار مین گرفته است که بعدها آن را به خانه ما آوردند و تقدیم برادرم کردند. انداختن این عکس در آن بحبوحه در میدان جنگ شکار لحظه ها محسوب می شود چرا که در زمان درگیری با نیروهای دشمن هر کسی به فکر نجات جان خود است اما آقای جلیلی فر توانست آن لحظه تاریخی را برای برادرم ثبت کند.