نامه یک دانش آموز به شهید میرزایی

سلام به روح پر فروغت . سلام به تو که می گویند مرده اید ، امّا من میدانم ، حقیقت این است که زمان ما را با خود برده است و این شمایید که جاودان میمانید .

بسم ربّ الشّهدا

مشخصات شهید
نام اعظمش : علیرضا میرزایی
تاریخ شهادت : 28 / 8 / 1366
محل شهادت : شلمچه

من که نبودم ، امّا مادرم خوب همه چیز را در دفتر خاطرش ثبت کرده است ؛ می گوید آن روز که پوتین هایت را پا کردی جانت را کف دستانت گذاشتی و رفتی ، دیوار ها لرزید ، لاله ها پژمرده شد و سکوتی غمبار مهمان خانه شد .

صدایت خاطرش است که در گوشش گفتی : مرضیه جان! بابا ، مراقب خودت و مادر باش . مبادا اورا اذیت کنی . بابایی می آید ، زود هم میآید و یک کادو هم برایت می آورد . مادرم آن لحظه خوشحال شد امّا حالا می فهمد سنگینی نبودت را در زندگی اش ؛ این را اشک هایش گفتند .

وقتی نام اعظم پدر را می شنود ، دل پر دردش را پشت چهره اش قایم میکند امّا درد نبود پدر سنگین تر از این حرف ها است ..

می گویند در حال وضو پرواز کردی و به شهادت رسیدی . دلم برای آن آب می سوزد . عرق شرم میریزد آن آبی که شاهد عروج تو بوده و او باید خبر شهادتت را به این و آن برساند .

از دخترت سراغ کادویی را گرفتم که به او قولش را داده بودی ؛ سکوت کرد . حرف های زیادی برای گفتن داشت ولی زبانی که قاصر بود ازگفتن حرف حرف تمام آن درد ها ، مادرم را به آن سکوت وا داشت .

فهمیدم که تو آمده ای ، زود هم آمده ای امّا گویا خودت را در جبهه های جنگ میان سنگرها جا گذاشته بودی و تنها پلاکت را با حرف هایی سرشار از غم برای خانواده ات فرستادی . کادویت هم برای مادرم گمان کنم همین افتخاری باشد که این روزها برای خانواده های تمام لاله های سرخ تاریخ مانده است.

امّا یک سوال ؟

در تمام این سال ها که نبوده ای دخترت چه باید میگفت وقتی هم سالانش از هدیه های پدرانشان در روز دختر میگفتند ؟ بغض خود را می خورد ولی امان از اشک هایش که بی اجازه گونه هایش را نمناک می کردند .