اعظم حصارکی در حاشیه مراسم نفس ایثار در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حیات اذعان کرد: زمانی که منصوره تصادف کرد دچار مرگ مغزی شد. در آن زمان اصلا باور نمی کردم که دخترم فوت کرده است. من هم با نذر و نیاز از خداوند می خواستم که منصوره را به من بازگرداند.
وی ادامه داد: با این که پزشکان اعلام می کردند که منصوره دچار مرگ مغزی و هیچ راهی برای بازگشت او وجود ندارد. ولی چون می دیدم منصوره نفس می کشد و قفسه سینه او بالا و پایین می رود با اصرار می گفتم که او زنده است.
حصارکی با اشاره به توضیحات پزشکان در خصوص وضعیت فرزندش گفت: یک روز وقتی پزشکان شرایط نفس کشیدن منصوره را برایم بازگو کردند باورم نمی شد که نفس کشیدن او به خاطر دستگاه هایی است که به وی متصل کرده اند و خودش به دلیل مرگ مغزی توانایی نفس کشیدن ندارد.
این مادر اهدا کننده عضو در پاسخ به این سوال که چگونه راضی به اهداء عضو فرزندش شد تصریح کرد: می توانم بگویم سخت ترین کار زندگی آن بود که پای برگه اهداء عضو را انگشت بزنم چراکه انگار با دست خودم می خواستم تنفس فرزندم را قطع کنم.
وی ادامه داد: چندین روز با خودم کلنجار می رفتم و در این بین وقتی می دیدم که بیماران دیگر برای زنده ماندن نیاز به دریافت عضو دارند بیشتر مرا در دوگانگی قرار می داد تا این که به مرور آرام شدم. وقتی می دیدم که اعضای بدن منصوره می تواند جان چندین نفر دیگر را نجات دهد به این نتیجه رسیدم که شاید دخترم دیگر باز نگردد اما وقتی قلب او در سینه کس دیگری می تپد بدون شک منصوره زنده است.
حصارکی با تاکید بر این که همه مردم باید اقدام به دریافت کارت اهداء عضو کنند بیان کرد: با این که منصوره امروز پیش ما نیست و این داغ بزرگی برای ما محسوب می شود اما وقتی می بینم که توانسته ام با اقدام به موقع جان چندین نفر را نجات دهم به خود افتخار می کنم. مردم باید بدانند که با اهدا عضو عزیزانشان که دچار مرگ مغزی شده اند بزرگترین ایثار و ازخودگذشتگی را انجام خواهند داد که نزد خدا از ارزش بالایی برخوردار است.
