به گزارش حیات، مجید ماندگاری فرزند شهید و از مدیران کارخانه موفق اصفهان است که چنین تجربه ای از آزمون و خطا را سپری کرده است و امروز با اطمینان در فضای سخت اقتصادی برای ارتقای ظرفیت تولیدی کارخانه فعلی برنامه ریزی می کند گفت و گوی این کارآفرین اکنون پیش روی شما است.

جناب ماندگاری تا آنجا که من اطلاع دارم شما در رشته معماری تحصیل کرده اید. با این رشته دانشگاهی آیا پیش بینی این را داشتید که در رأس شرکتی با کارکرد تولید لوازم و مصالح ساختمانی قرار بگیرید.

رشته تحصیلی من معماری است و تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد به پایان رساندم. رشته معماری بی ارتباط با حرفه امروزم نیست ضمن این که من تحولات مربوط به حوزه تحصیلی ام را به صورت مستمر دنبال می کنم.

اولین فعالیت شما در زمینه کارآفرینی در چه عرصه ای شروع شد؟

تجربه اول من که چند سال طول کشید حوزه فروش بود و نمایندگی های فروش لوازم بهداشتی و کاشی وسرامیک را برعهده داشتم اما در این زمینه متحمل ضرر و زیان زیادی شدم .

می توانم بگویم تقریباً به صفر رسیدم .اما این ضربه ما را زمینگیر نکرد و دوباره سعی کردیم روی پای اراده خویش بایستیم لذاسال 1386 بود که با چند نفر از دوستان که تجربه خویی در همان حوزه کاری کوشیدیم طرح تازه عرضه کنیم و نتیجه همین همفکری و کار تیمی این شد که سال ۹۰ کارخانه را افتتاح کردیم. در حال حاضر نیز چنان که دیدید و شنیدید تیم ما در چند حوزه از جمله، امور تبلیغاتی،حوزه ذخایر معدنی و ساختمان سازی و نظایر آن مشغول هست.

موقع شروع این پروژه یا کارخانه چه میزان سرمایه داشتید؟

آن روز که شروع به کار کردیم سرمایه اولیه من حدود ۱۰۰ میلیون بود .بعد حدود ۵۰۰ میلیون تومان وام گرفتم .

آیا غیر از این کمکها افراد دیگری هم به عنوان پشتیبان و حامی داشتید؟

در ابتدای صحبت اشاره کردم که موفقیت امروز کار ما، مدیون همبستگی یک تیم است و مهم ترین دلیل موفقیت ما انجام کار گروهی بود. در این گروه افرادی با تجربه ای قرار گرفتند که در بازار کار به تنهایی هم موفق بودند اما آنها دور یک میز جمع شدند و با کار تیمی تازه توانستیم کارخانه را راه بیندازیم.

به طور خاص شرکت و کارخانه تحت مسئولیت شما چه محصولاتی را تولید و یا فرآوری می کند؟

مجموعه ما در واقع یک کارخانه تولید شن و ماسه است که برای این کار ابتدا ذخایر را از زمین استخراج کرده و سپس با ماشین های سنگین، آماده سازی می کنیم در نهایت بعد از طی کردن مراحل پاکسازی، تولیدات را راهی بازار می کنیم.

جناب ماندگاری واحد تولیدی شما چه تعدادی نیروی انسانی را وارد بازار کار کرده است.

در حال حاضرکسانی که مستقیماً با من کار می کنند ۴۰ نفر هستند. زیر مجموعه های آنها، حدود ۱۵۰ مشغول به کار هستند.

آن تجربه ناکام قبل از ایجاد کارخانه که در ابتدای گفت و گو به آن اشاره کردید، چه بود؟

سال ۸۰ بود که من در همان حوزه نمایندگی های فروش مشغول به کار بودم. آن موقع نیز بازار با یک شوک عجیب و نوسان دست به گریبان شد و همین تلاطم باعث رکود کار ما شد و به معنای واقعی طعم تلخ ورشکستگی را چشیدم.

بعد از این اتفاق تقریبا ۶ سال توانستم به اوضاع سر و سامان بدهم. آن تجربه تلخ باعث شد این بار دست به یک کار تیمی بزنم که به لطف الهی این کار تیمی به بار نشست و من شخصاً از این تجربه بسیار خرسند هستم.

در مرحله ای که اقدام به ساخت کارخانه کردید موانع پیش روی تان چه بود؟

آن روزها را خوب به خاطر دارم وقتی می خواستیم مجوز برای کار تولیدی مان بگیریم خیلی استرس داشتیم حتی برخی از دوستان نگران بودند که مبادا طرح ما در کمیته تصمیم گیری مردود شود یا آنکه برخی افراد می گفتند تشریفات گرفتن مجوز شما را از پا می اندازد اما در عمل واقعیت این نبود؛ انصافاً خود اداره وزارت تعاون، بزرگ ترین کمک را به ما کرد .همین الان هم می گویم اگر کسانی که ایده تولید در سر دارند و به خاطر گرفتن مجوز دست روی دست گذاشته اند، اشتباه می کنند. البته نباید در این زمینه کمبودها و ضعف خود را در اطلاع رسانی و توجیه و تشویق افراد مستعد برای فعالیت تولیدی را نادیده گرفت.

به نظر شما برای یک جوان در این وضعیت بازار صرف آشنا بودن با تشریفات گرفتن مجوز فعالیت اقتصادی کفایت می کند؟

من اینجا تجربه خودم را بازگو می کنم و از آن دفاع می کنم یعنی تجربه کار تیمی. در حالی که روحیه ایرانیها اغلب به سمت کارهای فردی است اما توصیه من به افراد مستعد جوان این است که با کسانی که به آنها اعتماد دارند، وارد فعالیت مشارکتی و گروهی شوند.

در مرحله بعد باید هزینه و فایده کار را بسنجید. به نظرم در این مرحله چنان که شما احتمال موفقیت پروژه را در سطح ۶۰ درصد می دهید نباید تردیدی در شروع کار داشته باشید.

در این عرصه به نظرم ترس دشمن کار آفرینی و خلاقیت است و تردید بیش از حد نسبت به شکست یک پروژه همیشه مانع پیشرفت است.

آیا در این روزها که سال 97 رو به پایان است برنامه خاصی هم تدارک دیده اید؟

در حال حاضر قدری انباشت سرمایه داریم که می دانید خود این، منبع حرکت است چند بار که با دوستان و شرکا همفکری کردیم. تصمیم بر این داریم که در سال پیش رو بخش تولیدی را توسعه و ارتقا ببخشیم و امیدوارم در این مرحله بتوانیم شماری از افراد مستعد و جوان را جذب کنیم.

در این مرحله که نوعی رضایت از پیشرفت در کار شما هست آیا به مسائل و آرمانهایی که پدر گرامی و سایر شهدا داشتند هم فکر می کنید؟

بله مخصوصاً امروز که جامعه با چالشهایی در زمینه اقتصادی روبرو شده است من همیشه به این فکر می کنم اگر آن مجاهدان و رزمندگان فداکار امروز بودند چگونه با این مسائل روبرو می شدند. به نظرم قطعاً اگر شهدای ما بودند به این عرصه ورود میکردند و برای رفع سایه بحران از سر کشور تلاش می کردند.

من وصیت نامه بسیاری از شهدا را خوانده ام آنها در توصیه هایشان همیشه به چند چیز اشاره می کنند از جمله ارزشهای انسانی و دینی مثل حجاب، تکریم خانواده و شأن پدر و مادر و سوم توصیه به حفظ نظام و ولایت./حیات طیبه