آرش طالبی پور در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حیات اذعان کرد: من متولد سال هفتاد هستم و با تحصیل در رشته هوا نوردی- خلبانی توانسته ام در سال 86 با اختراع یک هواپیمای بدون سرنشین در جشنواره خوارزمی رتبه سوم را کسب کنم.

وی ادامه داد: اختراع من در سن پانزده سالگی انجام شد که یک هواپیمای بدون سرنشین طراحی کردم. هواپیمایی که توانایی اوج گیری تا ارتفاع 18 هزار پایی را داشت و با سرعتی بالغ بر 180 کیلومتر در ساعت پرواز می کرد. از دیگر قابلیت های این هواپیما حمل حدود 5 کیلو بار و تجهیز با دوربین های فیلمبرداری و عکسبرداری بود.

این فرزند جانباز 30 درصد با گله مندی از مسئولان در دستگاه های نظامی تصریح کرد: با آنکه اختراع من به ثبت رسید و حایز رتبه هم شد اما دستگاه های نظامی از ان  حمایت نکردند.

وی ادامه داد: نگاه صرفا آکادمیک به یده و اختراع موجب شده تا افراد مستعد فاقد تحصیلات اکادمیک نتوانند استعداد خود را بروز دهند. مسئولان و همچنین دستگاه های مختلف بر این باور هستند، کسی که طراحی یا ختراع می کند باید تحصیلات آکادمیک دانشگاهی داشته باشد و الا آن فرد را به عنوان طراح نمی پذیرند.

طالبی پور با اشاره به نقطه ضعف جشنواره خوارزمی گفت: در همین جشنواره خوارزمی داورانی بودند که برای تمامی اختراعات شرکت داده شده در این جشنواره از جمله هوا فضا، تصمیم گیری می کردند در حالی که در همه زمینه ها تخصص نداشتند. دلیل وجود چنین مشکلی هم به تفاوت مفاهیم باز می گردد که از نظر آنها طراح و مخترع یک معنا را می دهد و از سوی ما که در عرصه علمی پژوهش و اختراع می کنیم مفهوم دیگری دارد.

این مخترع هوا و فضا عدم وجود فضای فعالیت علمی را دلیلی بر کناره گیری خود از فعالیت های پژوهشی اعلام کرد و گفت: وقتی فضای فعالیتی برای دانشجویان و مخترعان وجود نداشته باشد مسلما من هم همانند دیگران سرخوردگی پیدا می کنم و از مباحث پژوهشی فاصله می گیرم. کما این که من اکنون در حوزه صنایع ماشین سازی فعالیت می کنم و به طور کامل از فضای پژوهشی جدا شده ام.

وی در پایان ادامه داد: می بینیم که بسیاری از افراد مستعد از کشور مهاجرت کرده اند و اهداف و آرزوهایشان را جای دیگری دنبال می کنند. مسلما اگر فضای فعالیت های پژوهشی باز شود شک نکنید که پیشرفت و توسعه کشورمان چندین برابر می شود و می توان به حوزه اشتغال و کسب و کار کمک شایانی کرد.