محمد باقری کارآفرین و جانباز 70 درصد با اشاره به حمایت از کالای ایرانی گفت: زمانی که رهبری از تولید کالای داخلی حمایت کردند ما هم عزم خودمان را برای تولید محصولات داخلی جزم کردیم و با راه اندازی سوله تولید پروفیل سعی کردیم از دانش و تخصص خود در راستای حمایت از کالای داخلی استفاده کنیم.

محمد باقری در گفت و گو با پایگاه خبری حیات ادامه داد: کارگاه تولیدی مان را به همراه فرزندانم و همچنین سایر کارگران در شهرک صنعتی اشتهارد در مساحتی بالغ بر چهار هزار متر زمین راه اندازی کردیم. در همین راستا دستگاه های تولیدی خودمان را از چین وارد کردیم و از همان ابتدا محصولاتی با کیفیت که قابل رقابت با محصولات خارجی است را تولید کردیم.

این جانباز 70 درصد با ابراز گلایه از شرایط فعلی بازار اذعان کرد: از زمانی که بازار دچار نوسان شده است ما هم مشکلات عدیده ای در زمینه تولید پیدا کرده ایم که یکی از آنها نبود مواد اولیه پروفیل است. به همین خاطر ملاقاتی را با مسئولان وزارت صنعت و معدن داشتیم که شاید از این طریق بتوانیم چرخ تولید را بچرخانیم. اما این جلسات عایدی چندانی نداشت و فقط یک بار به ما مواد اولیه دادند که بعد از آن مجبور شدیم برای ادامه فعالیت صنعتی خود، مواد اولیه را از بازار آزاد تهیه کنیم.

باقری با اعلام این که قبل از کارآفرینی سابقه ده ساله در زمینه ساخت پروفیل داشته است، تصریح کرد: روزی که شروع به کار کردیم با سرمایه شش میلیاردی وارد این عرصه شدیم که تنها یک میلیارد از سرمایه اولیه را از طریق تسهیلات بانکی جذب کردیم. با این حال ما قدم اول را برای تولید محصولات مورد نیاز کشور برداشتیم. نباید فراموش کنیم که تولید داخلی نیاز به عزم جدی مسئولان دارد و اگر آن ها از ما حمایت کنند بدون شک توانایی تامین نیازهای کشور را خواهیم داشت.

وی افزود: محصولاتی که تولید می کنیم از ضمانت هشت ساله برخوردار هستند که سبب شده است شرکت های ترکیه ای و عراقی از خرید محصولات ما استقبال کنند. در همین رابطه با رایزنی هایی که با عراقی ها داشتیم به توافقاتی برای صادرات محصولات مان رسیدیم اما به خاطر تحریم بانک ها نتوانستیم این قرارداد را منعقد کنیم. به هر حال عدم حمایت داخلی و نوسان هایی که در بازار وجود دارد سبب شده است امروز با چالش های متعددی مواجه شویم.

باقری در بخش دیگر این گفت و گو با اشاره به جانبازی خود گفت: زمانی که جنگ شروع شد ما در همدان زندگی می کردیم. از همان ابتدا برای دفاع از کشور در جبهه حضور داشتم. سومین بار که به خط مقدم رفتم مرا برای شرکت در عملیات آزاد سازی خرمشهر به مناطق غربی کشور اعزام کردند. ساعت یازده شب دوم خرداد ماه سال 61 بود که بر اثر اصابت توپ دشمن، پاهای خود را از دست دادم و به درجه جانبازی نائل شدم. از زمان اصابت توپ تا فردای آن شب بیهوش بودم و امدادگران من را به بیمارستانی در کبودرآهنگ همدان منتقل کرده بودند.

وی ادامه داد: وقتی که به هوش آمدم هوشیاری چندانی نداشتم و نمی دانستم دقیقا چه اتفاقی رخ داده؛ فقط دیدم پاهایم را پانسمان کرده اند. همان لحظات ابتدایی بعد از هوشیاری فکر می کردم در مقابلم دو نوزاد تازه به دنیا آمده را قنداق کرده اند. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم که پاهایم قطع شده است. بستگانم می گفتند که پاهای من تکه تکه شده بود و برای احیای دوباره ام نزدیک به یازده ساعت در اتاق عمل زیر دست پزشکان بودم. در همین لحظات سخت بود که خبر آزادی خرمشهر را به ما دادند و من ار فرط خوشحالی درد جراحت را به طور کامل فراموش کردم.