به گزارش خبرنگار حیات، هنوز می شود یاد و خاطره دلاور مردی های رزمندگان را در میان هیاهو و شلوغی کلان شهرها جستجو کرد. با این که این روزها مردم با دغدغه های زندگی دست و پنجه نرم می کنند و همین امر سبب شده است تا فاصله ها بین آنها پر رنگ شود، اما نشانه های ایثار و ازخودگذشتگی وجود دارد که باید به آن توجه بیشتر داشت. امروز در حالی بیست و نه سال از روزهای حماسی دفاع مقدس می گذرد که در گوشه ای از شهر تهران افرادی زندگی می کنند که یاد دوران سلحشوری شان، آنها را سرپا نگه داشته است.

بیمارستان نیایش تحت نظر بنیاد شهید و امور ایثارگران، یکی از همین مراکز است که حدود صد شهید زنده را مورد حمایت درمانی قرار داده است که با مشاهده جانبازان اعصاب و روان در ان می توان جنایات صدام در جنگ تحمیلی را لمس کرد. می بینیم که با گذشته چندین دهه از پایان جنگ هنوز تبعات آن روزها بر پیکره زندگی افرادی باقی است که با جان خود حماسه ای دیگر از کربلا را در تاریخ ایران رقم زدند.

جمعه در نیایش جانبازانی معصوم و بی توقع را دیدم که انتظار زیارت امامی مهربان را می کشیدند. انتظار دیدار با امامی که گاه قبل از رفتن به جبهه به مشهد می رفتند تا با او پیمان ببندند و با یاد او در حماسه جبهه و جنگ، عاشقانه هایی از ایثار سر دهند.

جمعه در نیایش شور و شوق زیادی به چشم می خورد یک به یک از راه می رسیدند، هر یک در کنار همراهی ایستاده و خود را برای تشرف به مشهد مقدس آماده کرده بودند. در چشم هایشان می شد شوق استشمام شمیم حرم امام خوبی ها را مشاهده کرد. چهره شان بشاش تر و سرزنده تر از همیشه بود. مشخص بود که شوری دیگر در رگ هایشان جاری شده و روحشان را به پرواز در آورده است. انگار همین دیدار با معشوق، آنها را از تنگنای این روزهای غریب، رها کرده بود. در میان آنها همسرانشان حضور داشتند که ایستادگی را به رسم بانوی کربلا، حضرت زینب کبری (س) آموخته اند. چهره شان آکنده از صبر و استقامت همیشگی بود که در میان تلاطم روزگار، پایداری و پارسایی را معنای دیگر بخشیده اند. همان هایی که در ایام جوانی، از خود گذشتند و به پای ایستادگی مردانشان برای باورهایشان ایثار کردند و جمعه در کنار همان غیور مردان، منتظر بودند تا با امام و مرادشان در سرزمین پاکی و خلوص دیدار کنند.

نوای «جانم رضا» که هنگام بدرقه جانبازان در حیاط بیمارستان پیچید، اشک را از چشمان همه جاری کرد. گویی قرار است بی پناهی و تنهایی به سر آید و عاشق به وصال محبوب خود برسد. همه به خط می شوند و پشت یکدیگر قرار می گیرند. صف تا انتهای بیمارستان ادامه دارد. انگار قرار است باز هم دل به خط بزنند. به خط دلدادگی و شیدایی؛ همانند والفجر و کربلا که پشت یکدیگر ایستادند و سربندهای «یا امام رضا(ع)» را بستند و از غربت دنیا عبور کردند. دیروز هم آنها با همان شور و ایمان رهسپار شدند. اما این بار به سوی دلداری که پناه همه بی پناهان و ضامن همه گرفتاران است.

روز جمعه 28 جانباز اعصاب و روان از بیمارستان نیایش در کنار همسران و همراهانشان، برای دیدار با امام مهربانی ها، امام رضا(ع) به همت بنیاد شهید و امور ایثارگران عازم مشهد مقدس شدند.