وازیک ولدی آزاده مسیحی جنگ تحمیلی، دوران اسارت را دنیای دیگری از زندگی خواند و گفت: ما در اردوگاه کوچکی با حضور 2 تا 3 هزار نفر زندگی می کردیم و محدودیت های بسیاری در امکانات رفاهی داشتیم. برای این که بتوانیم مشکلات را از پیش رو برداریم مجبور بودیم در تمامی امور هماهنگی بسیاری با هم داشته باشیم. هرچند هماهنگی این تعداد از افراد گاهی بسیار سخت و حتی غیر ممکن می شد، اما همه افراد تا حد توان، سعی می کردند خود را با محیط و هم اردوگاهی ها وفق دهند.

این جانباز 25 درصد در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری حیات اذعان کرد: علاوه بر این که ما امکانات چندانی برای زندگی نداشتیم از لحاظ تغذیه هم در مضیقه بودیم. طوری که وقتی عید نوروز می شد با مقدار میوه پلاسیده ای که به ما می دادند سفره ای به نام هفت سین درست می کردیم که در اصل شباهتی به سفره هفت سین نداشت.

وی ادامه داد: گاهی وضعیت تغذیه آنقدر بد می شد که یک پیمانه عدسی را باید بین ده نفر تقسیم می کردیم. به طور مثال روزانه دو عدد نان باگت بیات به هر نفر می دادند و ما با تلیت کردن نان در آب عدسی سعی می کردیم فقط زنده بمانیم.

ولدی با بیان این که در طول دوران اسارت با پنج نفر از ارمنی‌ها در یک اردوگاه بودیم، گفت: در طول 3 سال اسارتی که در عراق داشتم هیچ گاه فرقی بین اسرای مسلمان و ارمنی احساس نکردم و همه از خانواده ایران بودیم. در آن زمان با حمایت از یکدیگر سعی می کردیم کمبودها را تحمل کنیم. اما خب کسانی هم بودند که به خاطر فشارهای وارده قدرت تحمل کمی داشتند و شرایط برای آنها به سختی می‌گذشت.

این آزاده ارمنی شرایط درمانی دوران اسارت را بسیار اسفناک خواند و تشریح کرد: به یاد داریم یکی از دوستان و همشهریانم به شدیدترین وضع دچار بیماری اسهال شده بود که طی دوران بیماری،بدنش، آب زیادی از دست داده بود. در آن شرایط بعثی ها حتی اجازه انتقال بیماران به بیمارستان را نمی دادند و ما با چنگ و دندان از او را پرستاری کردیم که خدای نکرده جانش را از دست ندهد.

وازیک ولدی با تاکید بر این که اسارت برای او یک افتخار محسوب می شود، در خصوص مشکلات کنونی جامعه آزادگان و ایثارگران گفت: اشتغال یکی از مهمترین دغدغه های ما ایثارگران محسوب می شود. خود من به خاطر مشکلات مالی نتوانستم زندگی را به راحتی اداره کنم و به همین خاطر همسرم از من جدا شد. از کارافتادگی من باعث شده تا قدرت کار کردن را نداشته باشم و زندگی را به سختی بگذرانم.

وی با درخواست حمایت بیشتر از بنیاد، ادامه داد: از زمانی که به کشور بازگشتم شغل سیم پیچی الکترو موتور را انتخاب و از این راه امرار معاش کردم. با این وجود اکنون به خاطر دیسک کمر و از کارافتادگی، توانایی کار را از دست داده ام. این مشکل تنها برای من نیست و هستند کسانی که به خاطر مصائب این چنینی با چالش های مختلفی در زندگی روبرو شده اند.

وی در پایان گفت: آزادگان و جانبازان نیازمند توجه بیشتری هستند؛ خصوصا آنهایی که از تنهایی رنج می برند. مسئولان با دیدار از ایثارگران و خانواده های آنها می توانند امید تازه ای به زندگی آنها بدهند و انگیزه زندگی را در آنها بالا ببرند.

میلاد شویکلو