وارد محوطه آسایشگاه که می شوی، حیاط نسبتا بزرگی با سوییت هایی که در حاشیه آن قرار گرفته، توجه را به خود جلب می کند، حیاطی که به کوه های شمالی تهران اشراف دارد و این روز ها آرام بخش کوه های صبر، استقامت و ایثار به شمار می رود که با حضور خود، هشت سال تمام به خاک این مرز و بوم برکت بخشیدند.   مردانی را دیدم که روی ویلچر هایشان نشسته بودند و از خاطرات دیر و دور خود می گفتند، خاطره روز هایی که اگر نبود، آرامش این روز ها محقق نمی شد و زمانی که با دقت چین و چروک کناره پلک هایشان را می دیدم که همچون بستر یک نهر خود نمایی می کرد، به یاد مستند هایی می افتادم که شب پیش از عملیات رزمندگان را روایت می کرد و لحظات پایانی حضور زمینی سرو قامتان باغستان ایثار و شهادت را به تصویر می کشید، به یاد لحظاتی می افتادم که اشک جایگزین کلمه شده بود و آخرین نگاه هزار و یک حرف نا گفته را بیان می کرد.   زمانی که به داخل یکی از اتاق ها رفتم وجانباز قطع نخاع گردنی را دیدم که به صورت دمر روی یک تخت خوابیده، احساس کردم، برای همه عمر باید وام دار این قهرمانان راستین بود، قهرمانانی که با وجود سال ها تحمل مشقت، انگیزه زندگی خود را از دست نداده اند و با لبخندی گرم به استقبال گذشته خود می روند، لبخندی که یخ هر زمستانی را می شکند و نوید بخش بهار امنیت و آسایش نسل امروز است.   جانبازانی که در 13 سالگی لذت بازی گل کوچک در کوچه های باریک شهر را به حضور در مناطق عملیاتی بخشیدند و امروز بی توقع و خالصانه از حضور قهرمانانه خود دفاع می کنند، آن ها با دستکاری شناسنامه های خود و به عشق حفاظت از آرمان های انقلاب اسلامی از جنگ، حماسه آفریدند و امروز هم خود را پرچم دار همان آرمان ها می دانند و حتی ذره از اهداف خود عقب نشینی نکرده اند.   در پایان نیز ذکر این نکته را لازم می دانم که جانبازان آسایشگاه ثار الله (ع) صبر را از یک شعار به عمل تبدیل کردند و با استقامت فیزیکی خود، تسلیحات میلیارد دلاری دشمن را بی اثر ساختند تا ایران اسلامی امروز به یکی از قدرت های بی بدیل منطقه تبدیل شود.