به گزارش حیات و به نقل از سیصد و چهاردهمین شماره هفته نامه حیات طیبه، بر همین اساس، ایده انجام عملیات نظامی در دریا با سفر دریایی فرماندهان یگان های زمینی سپاه پاسداران و بررسی وضعیت تعرض به منافع عراق در شمال خلیج فارس طرح شد. این امر موجب شد که فرماندهان لشکرها و تیپ ها به آموزش یگان های خود جهت عملیات در آب بپردازند و به موازات آماده سازی یگان ها برای عملیات در هور، اندیشه عملیات در دریا علیه منافع عراق بارور شد و در نتیجه مأموریت تعرض به اسکله های نفتی الامیه و البکر به نیروی دریایی سپاه پاسداران (قرارگاه نوح) واگذار گردید.   به منظور انجام عملیات ایذایی و محدود، طراحی جهت حمله به اسکله الامیة عراق در خلیج فارس تصویب و اجرای این مأموریت به نیروی دریایی سپاه واگذار شد و یکی از یگان های با تجربه نیروی زمینی سپاه از لشکر 14 امام حسین (ع)، برای انجام این عملیات، به قرارگاه نوح مأمور گردید و در ساعت 30/1 دقیقه بامداد روز سه شنبه 11/6/1365، با رمز مقدس «حسبنا ا... و نعم الوکیل» آغاز شد.   انگیزه اصلی عملیات تصرف و انهدام دو اسکله الامیه و البکر بود. در کنار هدف اصلی، اهداف دیگری نیز دنبال می شد که عبارت بودند از:   - تکمیل عملیات والفجر 8 با ساقط کردن مهم ترین پایگاه دریایی دشمن و کوتاه کردن دست او از شمال خلیج فارس.   - ایجاد فضا و منطقه سالم دریایی برای کشتیرانی.   - اجرای یک عملیات دریایی و نشان دادن حضور مقتدرانه نیروی دریایی سپاه در خلیج فارس.   منطقه عملیات   اسکله های الامیه و البکر در شمالی‌ترین قسمت آبهای خلیج فارس و در جنوب شرقی رأس البیشه به فاصله 12 کیلومتر از یکدیگر احداث شدند که در ضلع شمالی آنها سواحل جمهوری اسلامی ایران و در ضلع غربی شبه جزیره فاو، خور عبدا... و جزیره بوبیان قرار داشت. این دو اسکله در یک راستا – نسبت به خط شمال – واقع شده اند و محل تعبیه سکوها، نقطه تلاقی آب های اروند رود و خورعبدا... با خلیج فارس بود. عمق آب در اطراف این اسکله ها در حال مد، 34 متر و در حالت جزر، بین 30 تا 31 متر می باشد   فاصله این دو سکو تا مواضع رزمندگان اسلام (در نهر قاسمیه)، به ترتیب، 25 و35 کیلومتر است و طی مسافت میان این اسکله ها تا ام القصر، 3 ساعت به طول می انجامد.   سکوهای البکر و الامیه، قبل از شروع جنگ، از عمده ترین محل های صدور نفت عراق بودند که کشتی های بزرگ با تناژ بیش از 300 هزار تن، با پهلو گرفتن در کنار این سکوها، بارگیری می کردند و به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص این دو اسکله(عمیق بودن آب در این منطقه و ...) یک سوم نفت عراق از این منطقه صادر می شد.   علاوه بر این، با قرار گرفتن این دو اسکله برسر راه ام القصر و بندر بصره، کشتی های بازرگانی عراق، در کنار آن ها لنگر می انداختند و پس از فرا رسیدن موعد تخلیه و یا بارگیری، راهی بنادر مذکورمی شدند.   با شروع جنگ و تلاش عراق برای افزایش صدور نفت، فعالیت این سکوها زیاد و در نتیجه، به صورت یکی از اهداف مورد حمله ایران درآمد.   با وجود همه موانع و مشکلات موجود، تصرف سکوها – به دلیل اهمیت این منطقه برای جمهوری اسلامی مزایای زیر را در بر داشت:   ارزش سیاسی   تصرف این دو اسکله، تسلط بر شمال خلیج فارس را به دنبال داشت و لازم به یادآوری است بعد از عملیات والفجر 8 – که جمهوری اسلامی اعلام کرد بر شمال خلیج فارس مسلط شده است – عراق تعدادی خبرنگار و فیلمبردار به روی اسکله ها آورده بود، تا بدین وسیله نشان دهد که هنوز در این منطقه، دارای فعالیت است.    هم چنین این عملیات مقارن با تشکیل کنفرانس سران غیر متعهدها در حراره بود و لذا قبل از این که آن را عملیات نظامی صرف محسوب کنیم، می بایستی به عنوان یک عملیات سیاسی نظامی قلمداد کرد.همچنین با گذاشتن امکانات وسیعی روی اسکله ها، رفتن به سوی ام القصر به راحتی انجام می گرفت. از طرف دیگر، نیروهای خودی می توانستند، روزها در این منطقه مستقر و شب ها جهت انجام عملیات، به سوی بوبیان حرکت و مجدداً به این منطقه باز گردند.   شرح عملیات   حدود ساعت 21 مورخ 10/6/1365 نیروهای غواص به سمت هدف حرکت کردند؛ لیکن به دلیل مشکلاتی همچون مغایرت جهت وزش باد با جهت حرکت غواص‌ها، قطع تماس آنان با فرماندهی و نیروهای پشتیبانی و ... موجب تأخیر در رسیدن به هدف تعیین شده گردید. حدود ساعت 4 بامداد 11/6/1365 نیروهای غواص محور راست موفق شدند به سمت چپ اسکله الامیه رسیده و خود را به بالای اسکله و روی پَد هلی‌کوپتر برسانند و با محرز شدن درگیری روی اسکله، رمز عملیات توسط فرماندهی قرارگاه قرائت شد. نیروها به سرعت عملیات پاکسازی پَد و آماده کردن محل برای ورود دیگر نیروها را انجام دهند.   در ساعت 5:30 بامداد یکی از گروهان‌های سوار شناور به اسکله رسید و متقابلاً دشمن نیز که سمت راست اسکله را در اختیار داشت، به سوی قایق های این گروهان شلیک کرد و همین امر موجب شد فشار وارد بر غواص‌های مستقر در اسکله کاهش یابد. با روشن شدن آسمان، نیروهای غواص محورهای دیگر موقعیت خود را یافته و به طرف اسکله حرکت کردند. به این ترتیب، حدود ساعت 8 صبح اسکله الامیه به طور کامل به تصرف درآمد. سپس، اسکله البکر مطابق طرح به آتش کشیده شد.    نخستین فشار دشمن به الامیه در ساعت 10 با پرتاب یک موشک آغاز شد و به دنبال آن نیروی هوایی عراق به بمباران منطقه پرداخت. پرتاب موشک‌های دوربرد تا به هنگام شب نیز ادامه یافت؛ به گونه‌ای که تا صبح روز دوم عملیات، چهار فروند دیگر به سوی اسکله شلیک شد. هم چنین، دشمن توانست حوالی نیمه شب 8 فروند شناور خود را به طرف اسکله بیاورد. با فرارسیدن روشنایی روز دوم عملیات، هواپیمای دشمن در منطقه حضور یافته و اسکله را بمباران کردند. سپس، ناوچه های عراقی آرایش گرفته و با حمایت هلی‌کوپترها به سمت اسکله پیشروی کردند. فشار روی نیروهای خودی هر لحظه بیشتر می شد و نیاز به انجام عملیات پشتیبانی و تکمیلی بیشتر احساس می شد.    در ادامه عملیات نیروی هوایی ارتش ایران با پرواز بر منطقه و هجوم، عرصه را بر نیروهای عراق تنگتر می‌کند و یک فروند جنگنده‌ی این رژیم را مورد هدف قرار داده آنرا سرنگون می‌نمایند. در این میان کلیه تجهیزات، رادارها و تجهیزات الکترونیکی اسکله الامیه را زیر پوشش عملیات نیروی هوایی و هلی کوپترهای هوا- دریای ارتش اسلام با انجام پروازهای شجاعانه توسط رزمندگان اسلام به نحو مطلوب، تخلیه می گردد. بعثیان مستقر در اسکله البکر برای چندمین بار از فرماندهان خود درخواست کمک می‌کنند.    ولی قوای کمکی آنها هر بار به محض حرکت با آتش به موقع نیروهای اسلام وادار به عقب نشینی می‌شوند و رزمندگان اسلام موفق می‌شوند با تخلیه‌ی کلیه غنائم و انهدام بقیه امکانات پیروزمندانه راه سواحل ایران را در پیش بگیرند.   با انهدام سکوهای البکر و الامیه، عملا درآمدهای دریایی ارتش بعثی به حداقل رسید و این عملیات تبدیل به یکی دیگر از عملیاتهای موفق دفاع مقدس شد.