من این را اما خوب می دانم که دختر ایران هم به احترام شهید برمی خیزد چنان که شهید برای حفظ حرمت او از پا افتاد. این را که می گویم یاد آن ۷ تفنگدار دریایی می افتم که در فصل دفاع از خرمشهر، در فوران خون مطهرشان، پیکر دختر وطن را از دار عراقی ها پایین آوردند و نماد غیرت ایران شدند. من مدافعان خرمشهر را گواه احترام شهید به دختر می آورم که غیرت را چنان معنا کردند که صدای سیلی اش بر گونه متجاوزان عراقی، هنوز به گوش می رسد.   من نمی دانم به نام شهید آغاز کنم یا به نام دختر اما خوب می دانم این دو حرمت دار حریم یکدیگر هستند، می دانم که دختران، جان می دهند تا حرمت برادران شهیدشان حفظ شود چه می دانن فرداها هیچ گنجی بالاتر از آبروی شهیدان وجود نخواهد داشت. دختران ما شهیدان را برادران خود می دانند، حتی اگر در شهر هم نیز زاده نشده باشند چه رسد به یک خانواده. آنان این رابطه اعتقادی را عمیقا باور دارند، لذا وقتی به سفر راهیان نور می روند یا به مزار شهدا مشرف می شوند، چنان رفتاری دارند که گویی خواهری بر مزار برادرش نشسته است. گویی همه دختر های ایران برادر از دست داده اند.   چنان گاه به ضجه می افتند که ناله از ملک و ملکوت برمی خیزد. عزیزی که به زیارت راهیان نور رفته بود روایت می کرد حضور دختران دانشجو را در طلائیه، فکه، شلمچه و...‌ ومی گفت: آنجا روضه نخوانده، چشم ها به باران می نشست. او از « برادر باخرد» می گفت، راویی عاشق مسلک که راز اخوت دختران و شهدا را نه بیان که « عیان» می کرد.    حرفش هم این بود؛ داداش سعید شما... داداش محمد شما..‌‌ داداش سیاوش شما.... و سپس به بیان ویژگی های اخلاقی شان می پرداخت که بر دل دختران، این خواهران شهدا می نشست. او می گفت: در قتلگاه شهدا، وقتی گاه باز گشت رسید، مسئولان کاروان را گفت، آرام و آهسته دختران را با احترام مضاعف صدا بزنند چون این ها خواهران شهدایند که در قتلگاه برادران خود به مویه نشسته اند، مبادا کسی صدا بلند کند برای آنان، صدای او به دختر ها هم می رسید و خود روضه ای بود بر غریبی زینب(س) بر غریبی شهدای کربلا که با تازیانه آنان را از پیکر شهدا جدا کردند اما این جا دختران ایران که خواهران عقیدتی شهدا بودند را به هزار احترام می بردند و حرمت شهدا را هم در تکریم آنان می دانستند و چنین هم هست. امروز هم هرکس می خواهد به شهدا احتراتم بگذارد حرمت دختران وطن که ناموس غیرت شهدایند را حفظ کند.    مطلب به پایان رسید و من هنوز نمی دانم به نام دختر باید سندزنم این نوشته را یا به نام شهید؟ اما..‌ فرقی نمی کند، هر دو عزیز خدایند. شهدا که بر این مدار ماندند ان شا الله دخترها هم همراه شهدا بمانن تا دنیا بداند ایران شکست نا پذیر است. بداند وطن ما را پسر هایی چون شهدا است و دخترانی فراتر از گل که خالقان بهارند پس مباد که نسیم خزان بپزد در این سرای...چنین هم نخواهد شد به برکت دعای شهدا و آمین دختران