به گزارش حیات، چند روزی است، دلم گرفته و گویی هوای گریه دارم، احساس میکنم آسمان به زمین آمده است، با خودم گفتم امروز هر طوری بشود باید با تو سخن بگویم. نمیدانم کیستی، نمیدانم در چه عملیاتی یا در چه سرزمینی به شهادت رسیدهای و خون پاکت بر کدام خطه از خاک مقدس.این سرزمین شکوهمند بوسه زده است. اگر پلاکت بود میتوانستم بفهمم قلمم به شوق چه شهیدی چنین به سینه کاغذ میرقصد و چگونه با تو صحبت خواهد کرد. و حال قلم و کاغذ را به دست میگیرم و در گوشهای از ایوان خانهمان مینشینم و زمانی که قطرههای باران بر سرم میبارند و اشک از گونههایم روان است شروع به نوشتن می کنم. در خلوت تنهاییام بارها خواستهام تو را معنا کنم، اما نتوانستم زیرا هر قدر بیشتر سعی میکردم واژه ها در تنگنای اندیشهام گم می شدند. این بار میخواهم تو را مهمان واژه هایم کنم و وصف زیبای تو را به تصویر بکشم. اما نمی دانم چگونه وصفت را در قالب واژههای تهی و بی معنا بر صفحهی بی جان کاغذ بگنجانم. گویا جملهها وسعت بیان ایثار و فداکاری وجودت را ندارند. اما میخواهم تو را به کوه مانند کنم. زیرا تا بوده نام سرافرازان را با عظمت کوههای سر به فلک کشیده قرین ساخته اند. اما دیدم کوه نیز، در مقابل عظمت روح تو آنجا که پای سوز و گداز یا رب یا رب شب های نبرد به میان میآید سر شرم بر خاک می ساید. خواستم بگویمت آسمان، آری آسمان، همان جایی که قدرت لایزال الهی و حریم پاک ملائک و انبیا را در ذهن تو تداعی می کند. اما دیدم آسمان نیز با آن همه فراخی و وسعت به وجود شما مباهات می کند و فرشتگان زیبای وصال بالهای خویش را زیر قدوم شما آسمانیان می گسترند. من تو را صدا می زنم عشق، آری عشق، این زیبا کلام قلب های شکسته. زیرا شما نوازندگانی هستید که زیباترین نغمه های عشق را نواخته اید. اما چه می توان گفت وقتی که شما رفتید، تا خط امام(ره) باقی بماند خطی که ابراهیم نبی(ع) شروع شد و در تداوم سرخ خویش با دست های پاک محمد(ص) و علی(ع) به قلب پرشور امام امت رسید تا رنجبران زمین را از جور قابیلیان برهاند و حقا شربت غیرت را نوشیدند و نگذاشتید که من و امثال من قهوه تلخ حقارت را بنوشیم و همیشه دستی بیگانه روی سرمان باشد. اما حال ما جواب این همه ایثار را چگونه دادیم؟ با شرمندگی می گویم تواز خویش گذشتی تا ارزش ها بماند اما گاهی همان ارزش های مقدس آنچنان به باد تمسخر گرفته میشوند که اگر به دفاع برخیزی، با هزاران لطایفالحیل تو را تضعیف و از صحنه خارج می کنند. گاه هتاکی به جایی میرسد که عاشورا را صحنه انتقام جویی تلقی و تبلیغ می شود. آری برخی هنوز سنگ رادیوی یک موج اهریمن را به سینه می زنند. می دانم تازگیها تو را فراموش کرده اند. شاید هم عینک های دودی آنها نمیگذارد تا تو را ببینند و یا آنقدر موزیک های عبث گوش می دهند که دیگر نمیتوانند فریاد یازهرای تو را بشنوند. بخصوص دختران و زنانی که چادرشان مایه ننگشان شده است و برای کنارگذاشتن آن، آنقدر بهانه میتراشند که کلافهات میکنند ... خلاصه میکنم آری شما با ما قابل قیاس نیستید، ما صراط مستقیم ورد زبانمان است، اما صراط شیطلان سرلوحهی عملمان. واین میشود که حال سهم شما از همهی فداکاریها و از آن همه ایثار و از آن همه عشق در کوچه پس کوچههای تنگ شهرمان فقط در یک اسم خلاصه شده است. کوچه شهید ... دیگر آزردهات نمی سازم. اما چه خوش است در تنگای نیمه شب آهنگ فراق سردادن و قصه غصه های دلتنگی را از چاله های قلب به درآوردن و به کاغذ سفید تنهایی نگاشتن. اکنون که نامهی من رو به اتمام است گویی قطرههای باران امان خداحافظی را به من نمی دهند. پس نامهام را با یک دعا به پایان می برم: خدایا الفبای سخت دوست داشتن را همچون شهدا به ما بیاموز زیرا اتصال به این کاروان استواری قدم علی(ع) گونه ایثارالحسین (ع) را می خواند. تقدیم به شهدای گمنام سرزمینم