وقتی سخن از نام اباالفضل (ع) به میان می آید، ذهن به زمانه دیگری پرتاب می شود، به انزوای قبیله نور در دشت تاریکی، به زمانه ای که آب قیمت جان انسان های با عظمتی را پیدا کرد که امروز ذکر نامشان پس از 1400 سال دریایی از عشق می آفریند و چه نشانه ای محکم تر از این برای جانبازان و ایثارگرانی که راه خویش را از کربلا باز شناختند. چند سالی می شود که تقویم، ولادت با سعادت حضرت عباس (ع) را با روز جانباز پیوند می زند، گویی این پیوند ناگسستنی از همان لحظه ای آغاز شد که دستان بریده سقای کربلا به خون نشست و فرزندان راستین او نیز بخشی از وجود خود را در خاکریز دشمن جا گذاشته اند، به راستی چه کسی باور می کرد، در دوره ای که به آخر الزمان شهرت داشت، مردانی از سرزمین خورشید برخیزند که برای حفظ ارزش های اسلامی جان خود را به کف گیرند و در میادین مین با ذکر یا اباالفضل (ع) آسمانی شوند. شهدا، جانبازان و ایثارگران تنها ادبیات کلامیشان حماسه نبود، بلکه آن ها مصداق عینی از جان گذشتگی و ایثار بودند، این عزیزان با سربند های یا حسین و یا ابوالفضل و لباس های خاکی، سنگری از عزت و اقتدار بنا کردند و سینه را سپر گلوله های اجانب قرار دادند تا امروز اروند رود را شط العرب نخوانند و خرمشهر سرفراز، محمره بعثی ها نباشد. آن ها بدون هیچ چشم داشتی به جبهه های نبرد رفتند تا مقصدشان کربلا باشد و غایت آرزویشان هم رسیدن به ضریح مقدس سید و سالار شهیدان، گویی همان ها بودند که با دست های بریده و پاهای قطع شده خود از دل های عاشقان عباس(ع) پلی زدند به بین الحرمین و اگر امروز شیعیان ایرانی، عطر تربت کربلا را در فضایی ایمن استشمام می کنند، بی شک به پشتوانه جانفشانی همین عزیزان است. در پایان نیز، ذکر این مطلب حائز اهمیت است که جانباز، تنها یک روز خاص در تقویم کشورمان نباید باشد و مهم تر از نام گذاری چنین روزی، شنیدن درد دل ها و رسیدگی به وضعیت معیشتی جانبازان و ایثارگرانی است که با وجود محدودیت های جسمی همچنان در زمره دریا دلانی هستند که شجاعت را در عمق چشمانشانمی توان دید و قطعا با حضور همین دلاورمردان است که هیچ یک از دشمنان ایران پس از پایان جنگ تحمیلی هشت ساله، جرات دست درازی به سرزمین ما را نداشته اند.