یاد یاران هزار باره در جانم زنده می شود و عشق شنیدن یا «من ارجوه لکل خیر و آمن سخطه عند کل شر»...مرا به مسجد می رساند که در هوای رجب، عجیب حال بهشتی دارد و چیست بهشت جز لذت همکلامی با خدا که در بهشت آن دنیایی هم بالاترین مراتب جنت است و رجب هم بهاری است که گل های هم کلامی با خدا، شکوفه می دهد، میوه می شود و کام جان شیرین می کند. نزول آیت کبری، علی مرتضی بر قلب کعبه و مبعوث شدن خانه خدا به در آغوش گرفتن حجت خدا هم، شکوه رجب را صد چندان می کند.و این روزها که بندگی و شیدایی، بر زلال جاری زمان می نشینند و جان صفا می دهند نیز، عطر بهشت را بیشتر به مشام می رساند و خوش آنانی که مشام جان را چنین صفا می دهند، همایون فال آنانی که بر سر سفره رجب دست نیاز به دامن کرامت بی منتهی می زنند و زبان به التماس می گشایند بر آستان حضرت خدا، که خود خواسته است این خواندن را و این التماس را «ادعونی استجب لکم» امر عاشقانه حضرت عشق است، تا بخوانیمش به التماس به شوق، به شیدایی تا اجابتمان کند بر کرامت، به رافت به عشق، آری باید خواند به التماس و در این خوانش پرشکوه ادعیه برای همه بشریت «خیرخواهی» کرد که از حضرت خیر، جز این نباید طلبید. باید زبان التماس در پیش گرفت، تا به اجابت رسید، اجازه بدهید، کام جانتان را در این هوای بهشتی به یاد یک شهید والا مقام شیرین کنم، که پیامکش را عزیزی برایم فرستاده است؛ «شهید مرحمت بالازاده، هم قد گلوله توپ بود... گفتم: چه جوری اومدی این جا؟ گفت: با التماس! گفتم: چه جوری گلوله را بلند می کنی و می آری؟ گفت: با التماس! به شوخی گفتم: چه جوری شهید می شی؟ لبخندی زد و گفت: اون که باید براش خیلی التماس کنی!... چند روز بعد که تکه های بدنش را جمع می کردم فهمیدم چقدر التماس کرده بود» بله، باید عاشق باشی، مثل مرحمت بالازاده، تا قیمت، غنیمتی به نام التماس را بفهمی! خدا کند، به حرمت شهدای والا مقامی چون بالازاده، بفهمیم که با التماس، با خودسازی، باز هم می شود دروازه شهادت را گشود، می شود بر مدار ولایت عاشق شد، می شود... آی عاشقان، آی اصحاب مسجد، آی اهل راز و نیاز! در لحظه های بهشتی التماس، برای ما هم دعا کنید، برای اصلاح امور دعا کنید. برای عالم و آدم دعا کنید و التماس کنید، صاحب عالم بیاید تا همه در دولت کریمه اش «آدم» شویم. دعا کنید سعات، روزی همه مردم شود و ...دعا کنید یاران شهید از ما روی برنگردانند که سخت شرمنده ایم.