به گزارش دفاع پرس از شیراز، شهید «جواد خیرات» در یکم شهریور ماه سال 1342 در استهبان دیده به جهان گشود. وی دوران تحصیلات را در استهبان گذراند. سن زیادی نداشت که پدر را از دست داد. جواد مدتی کارمند افتخاری بنیاد شهید بود که در این راستا خدمات ارزنده از خود به جای گذاشت و برای نشر و ترویج پیام شهید از هیچ کوششی فرو گذار نبود. جواد هنرمند بود و عاشق پیشه و قلبش لبریز از احساس هنر به معنای واقعی در درونش موج می زد. گاهی از فراق یار شعر می سرود و با خطی خوش آن را بر دل کاغذ می نگاشت و گاهی هم که دلتنگ امام حسین (ع) می شد با کشیدن گنبد طلایی آن، آبی بر آتش دلش می ریخت. او زیباترین نقاشی هایش تصویر گنبد سالار کربلا است. در تیرماه سال 1361 با گذراندن دوران آموزشی و فراگیری تاکتیک های مختلف رزمی، خود را آماده نمود تا به دفاع برخیزد. جواد در عملیات والفجر 2 حضور داشت. خدمات او در پشت جبهه نیز قابل تحسین بود و بیشتر وقت خود را به کارهای فرهنگی تبلیغاتی اختصاص داده بود. جواد در چندین عملیات شرکت کرد و مسئولیت های زیادی هم در جبهه به عهده گرفت و مدتی هم مسئول تبلیغات بسیج سپاه شهرستان بود و مدت 488 روز در جبهه حضور داشت. سرانجام در اسفندماه سال 1363، عملیات بدر به شهادت رسید و ده سال پیکرش روی خاکهای جبهه ماند و لاله های عاشقانه در کنارش روییدند در بهمن ماه سال 1373 پیکر مطهرش به وطن بازگشت و در گلزار شهدای استهبان به خاک سپرده شد. وصیت نامه شهید «جواد خیرات» ان صلاتی وتسکی ومحیای ومماتی لله رب العالمین ان الذین آمنوا وهاجروا وجاهدوا فی سبیل الله اولئک یرجون رحمه الله والله غفور الرحیم کسانی که ایمان آوردند وکسانی که مهاجرت نمودند ودر راه خدا جهاد کردند آنها امید رحمت پروردگار دارند وخداوند آمرزنده ومهربان است. بنام خداوندی که جانم ، مرگم و زندگیم بدست اوست و جز او به کسی امید رحمت ندارم وخدایا تو شاهدی که در این دنیا کاری نکرده ام که مورد رضایت کامل تو گردد پروردگارا گناهانم را در این دنیا پوشاندی ولی به ستارالعیوبی تو در آن دنیا محتاج ترم. وترسان ولرزانم که چگونه در آن دنیا از شرمندگی سرم را بالا کنم پروردگارا چگونه به علی (ع) بگویم من شیعه تو بودم ، در صورتی که مخلص نبودم ، متقی نبودم ، گناهکار و روسیاهم چه کنم ولی راهی برایم باز است که همان رحمت بی منتهای توست. پروردگارا اگر گناهان من بزرگ است تو هم بزرگی بخشنده ومهربانی . و وقتی که آیه ان الله یغفر الذنوب جمیعاً را می بینم شادمانم ولی وقتی که به مِثقالَ ذَرَة تیراً یره برخورد می کنم نادانم. وقتی که امام بزرگوار و معصوم مولای متقیان علی(ع) از آتش جهنم می ترسد و صورت خود را مقابل تنور می گیرد من باید حساب کار خودم را بکنم ، در این جا من چکاره ام درحالی که روز بروز برگناهانم افزوده می شود. ولی باز می شنوم انه هوالغفور الرحیم بدرستی که خداوند بخشنده ومهربانست وتمام امیدم به رحمت تو است. برادران وخواهران گرامی از هیچ کوششی در راه خدا دریغ نکنید و در مقابل دشمنان استقامت کنید و بکوشید تا جامه ذلت نپوشید. همیشه و در همه جا به اسلام وفادار باشید و سختی ها وناملایمات زندگی شما را از مسیر اصلی خارج نسازد و در مادیات وارد نشوید که انسان را به هلاکت می رساند. ای مردم به جبهه ها بروید پیش از این که پشیمان شوید وبدانید آن قدر که من و شما به جبهه احتیاج داریم، جبهه به ما احتیاج ندارد. ای برادران عزیز اباعبدالله الحسین(ع)چشم براه مردم ایران است ومنتظر است که مردم به سوی حرم او بشتابند و ضریح مقدسش را در آغوش بگیرند. امت مسلمان ما که در راه رسیدن به حرم اباعبدالله کوتاهی نکردیم وآرزوی ما هم همین بود که روزی راه کربلا برای شما مخصوصا برای خانواده های شهدا باز کنیم. ولی چه کنیم که کفار سد راه ما هستند و خون ما را می ریزند ونمی گذارند دست ما به حرمش برسد . ولی به یاری خداوند متعال که فرمود:ان تنصرالله ینصرکم ویثبت لی اقدامکم این سد را خواهیم شکست واستقامت وصبر ما وشما نشان خواهد داد که چگونه در آینده ای نه چندان دور کلمه (کربلا ما می آئیم ) را تحقق خواهیم بخشید. و بالاخره تو هم ای مادر مهربانم صبر کن در مصائب و ناراحت نباش و از هجر فرزندت اشک ندامت نریز وبدان که کسی در این دنیای فانی نمی ماند (وکل من علیما فان)همه چیز وهمه کس رفتنی است ولی یکی امروز دیگری فردا قافله زندگی در حرکت است وسریع السیر پیش می رود وخوشا بحال آنان که در این دنیا اطاعت وبندگی خدا کردند واز معصیت ها دور بودند در پایان از همه مردم می خواهم که مرا به بزرگواری امام حسین(ع)ببخشند واز دوستان ورفیقان می خواهم که برایم طلب مغفرت کنند. والسلام برای همیشه خداحافظ «جواد خیرات»