شهید اولوالعزم
غلامرضا بنی اسدی - ما را با شهید و شهادت ، رابطه ای وثیق است. ما به شهید ایمان داریم و می دانیم به یقین که شهید، مثل آفتاب نور می دهد و راه ها را روشن می کند.
هرکدامشان با توجه به سعه وجودی خویش، شرح آفتاب می کنند و نگاه ها را به حق، باز می کنند. می توان آنان را به مثل ، به پیامبران تشبیه کرد که گاهی یک نفر پیامبر قوم خود، دیار خود، کشور خود بود و برخی پیامبر همه مردم.
شهدا را از این زاویه هم می توان دید که یک نفر روستایی را عاشورایی می کند و یک نفر شهری را و یک نفر شهید اولوالعزم می شود و بسان پیامبران اولوالعزم ،جهان همیشه را به عاشورا و حقیقت می برد.
یک نفر هم هست که معنای تمام شهادت است شهید اولوالعزم ؛ خودش شهید و همسرش شهید و پسرانش شهید که او را با نام بلند حضرت فاطمه زهرا(س) می شناسیم که تا قیامت نیز شهدا از دامن معرفتی او طلوع و افق در افق را روشن می کنند.
ما نام ایشان را نشان رستگاری و پرچم خداباوری می دانیم اما نسبت به این نام و این نشان، تکلیفی بزرگ بر ذمه داریم.
باید که با معرفت آموزی از محضرشان تا همیشه بر این مدار بمانیم که خود فرموده اند: " قالَتْ علیها السلام : إنْ کُنْتَ تَعْمَلُ بما اءمَرْناکَ وَ تَنْتَهی عَمّا زَجَرْناکَ عَنْهُ، قَانْتَ مِنْ شیعَتِنا، وَ إلاّ فَلا. به این معنا که: اگر آنچه را که ما اهل بیت دستور داده ایم عمل کنی و از آنچه نهی کرده ایم خودداری نمایی، تو از شیعیان ما هستی وگرنه، خیر." (1).
یعنی شیعگی نه به ادعا که به رفتار است. به رفتار دقیق در نقشه امامت و حرکت به سمت چشم اندازی که برای ما ترسیم فرموده اند. یعنی زندگی در دایره اوامر و نواهی امام نه اینکه هر جا بخواهیم و دل مان بخواهد با امام همراه شویم و هر جا منافع ظاهری مان اقتضا نکرد، چشم بپوشیم
نه، این معنای شیعگی نمی دهد. حضرت زهرا(س) روایات گوناگونی دارند که افق گشاست اما برای من این حدیث، همه کلمه ها و حدیث ها را در خود دارد و پاسخی درس آموز است به برخی سوالات که بی بی به نقل از رسول ا... (ص) می فرمایند: مَثَلُ الإمام مَثل الکعبة إذ تُؤتی وَ لا تَأتی؛ امام همچون کعبه است که باید به سویش روند، نه آن که منتظر باشند تا او به سوی آنها بیاید."(2) بله، امام مثل کعبه است.
نقشی چنین برایش تعریف فرموده است حضرت حق. این مردم هستند که باید به سویش بروند و روابط خود را با او تنظیم کنند نه اینکه او به دنبال مردم باشد.
فکر کنم تامل در این حدیث ما را به پاسخی برای بسیاری از پرسش ها برساند که چرا ائمه(ع) به دنبال مردم راه نمی افتادند تا از میان آنان لشکری تدارک ببینند و با حاکمان، پنجه در پنجه اندازند. امام، نقش خدا گفته خود را ایفا می کند و این امت هستند که باید با ایفای تکلیف خود، ساختار جامعه ایمانی را کامل کنند. "لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِیَامُ الْحُجَّةِ بِوُجُودِ النَّاصِرِ"(3) که امام علی (ع) در اولین خطبه خلافت خویش می خوانند هم اشاره به همین دارد.
باری شهید، آیه خداست، چراغ هماره روشنی که راه را نور می پاشد . قدر می باید داست این نور را به پیمودن راه شهدا که صراط مستقیم حق است.
پی نوشت:
1- تفسیر الا مام العسکری علیه السلام : ص 320، ح 191
2- بحار الانوار ، ج 36 ، ص 353
3- فرازی از خطبه شقشقیه، نهج البلاغه
