به گزارش خبرنگار حیات، حاتمی کیا در سال 1371 و زمانی که تنها 4 سال از پایان جنگ تحمیلی سپری شده بود، پروژه سینمایی را آغاز کرد که کاراکتر اصلی آن، جانبازی شیمیایی بود که آثار ناشی از زخم های جنگ روز به روز بیشتر او را تحت تاثیر قرار می دهد و پس از دست دادن قدرت بینایی خود، به همراه گروه دیگری از جانبازان به کشور آلمان منتقل می شود تا پروسه ی درمانی او طی شود. اما حاتمی کیا تناقضی را به تصویر می کشید که مرز انسانیت و توحش را تعیین می کرد، انسان هایی که برای دفاع از مملکت خود سینه هایشان را محمل گاز های شیمیایی قرار داده بودند، همان تسلیحات شیمیایی که بعثی ها از کشور هایی مانند: فرانسه و آلمان خریداری کردند، حالا باید در بیمارستان های کشور های اروپایی جگر های سوخته شان را تحویل پزشکانی می دادند که می خواستند میزان تخریب این گاز ها را روی جسم بیماران مورد آزمایش قرار دهند. روایت حاتمی کیا از مظلومیت جانبازان ایرانی به گونه ای بود که مخاطب بی آنکه بخواهد به دنبال شخصیت منفی داستان بگردد، با کاراکتر اصلی فیلم همذات پنداری می کرد و ضمن احترام نسبت به مجاهدت های شهدا و ایثارگران دفاع مقدس، یک بار دیگر این حقیقت را آشکار می کرد که ایران در طول هشت سال جنگ تحمیلی تنها به پشتوانه یاری خداوند و بیانات رهبر کبیر انقلاب، حضرت امام خمینی(ره) توانست از تند باد حادثه عبور کند. حاتمی کیا با ساخت این فیلم، نشان داد که جنگ را می شناسد و بیش از روایت خود جنگ، تمایل به بازشناساندن شخصیت های شکل گرفته از دل این هشت سال داشته و قصد دارد به مشکلات و مصائبی بپردازد که پس از اتمام جنگ متوجه زندگی رزمندگان دفاع مقدس شده است و در این مسیر نیز از «کرخه تا راین» یکی از آثار ارزشمند ژانر دفاع مقدس محسوب می شود که توپ و تانکی در آن تصویر نشده، اما زخم های کهنه حاصل از سال های گذشته که همچون داغ نفس های مدافعین آرمان های انقلاب اسلامی و ایران عزیز را به شماره انداخته بود را به خوبی منعکس می کند در پایان، باید به موسیقی کار نیز اشاره شود که از ساخته های مجید انتظامی است و یکی از عناصر مهم و هویت بخش این اثر سینمایی بشمار می رود، تا جایی که« از کرخه تا راین» پس از حدود بیست و پنج سالی که از اکرانش گذشته، همچنان با این موسیقی در اذهان مخاطبین بازنمایی می شود و تلفیق احساس غم انگیز موسیقی متن فیلم با تصاویری که ذره ذره آب شدن نقش اول اثر را به نمایش می گذارد، فضای احساسی تری را خلق می کند.