غلامرضا بنی اسدی -  حادثه ریزش ساختمان پلاسکو تهران به ما یادآوری کرد اگر شعار محوری زمان دفاع مقدس را که همه فریاد می کردیم، یعنی همان شعار "شهید عزیزم، راهت ادامه دارد" را بخواهیم امروز در رفتار خودمان بررسی کنیم بسیاری از ما مردود خواهیم شد چون "ه" را به "ح" تبدیل کرده ایم و راحت عکس شهدا حرکت می کنیم.اما هستند افراد فراوان و گروه های اجتماعیی که راه شهدا را ادامه می دهند و صدق گفتار پیشین شان را ، کردار امروزین شان امضا می کند مثل همین قهرمانان آتش نشان که شمه ای از  فداکاری و ایثار گری شان را امروز نه تنها تهران و ایران که جهان به چشم دید. شک ندارم فرشته ها هم دیدند و ثبت کردند و گزارشی به آسمان بردند که "فتبارک الله احسن الخالقین" به ایمان هزارباره آسمانیان تبدیل شد. اشک جوشیده از آسمان چشمان آتش نشانان را که دیدم یقین کردم شهدا هم دیدند و با چشم رضایت ادامه دهندگان امروزین راه خود را به تماشا نشستند و به تحسین و دعا برخاستند. مطمئنم مردم هم به این پهلوانان بی نام و نشان با همان دیده تکریمی نگریستند که به شهدای امنیت آفرین نگاه می کنند. حق هم همین است. واقعیت هم همین را می گوید که به مشی و مرام، به عمل و تکلیف گرایی، به بی نامی و بی نشانی، به تواضع و مردم داری، به ایثار و جوانمردی، نزدیک ترین گروه های اجتماعی به شهدا همین آتش نشانان را می شود دانست که بی ادعا ، بی هیاهو، بی خود بینی، خدا بینی را تدریس می کنند و در قامت پهلوانان نامدار به نجات آدم ها از اژدهای آتش همت می کنند. ماجرای "پلاسکو" ی تهران فقط یک چشمه بود که به دلیل وسعت فاجعه به چشم آمد و الا اینان هر روز "مرگ " را "زندگی" می کنند. اینان هر روز ایثار را به زیبا ترین شکل معنا می کنند. مگر یادمان رفته است ماجرای آن جوانمرد بهشت نشین که در انبوه دود حادثه ، ماسک خود را به دخترکی بخشید و در حقیقت جان خود را به او و مردم هدیه کرد؟ نه ما از این مجاهدان واقعی جبهه زندگی خاطرات ناب فراوان داریم که هرکدام را باید سرمشقی کنیم و بالای صفحه زندگی خود بنویسیم تا ایمان بیاوریم که جهان هنوز هم بر مدار ایثار گام برمی دارد و شهادت باز هم تجلیات ناب و ناز خود را دارد و فرهنگ ایثار، هنوز هم نگهبان زندگی مردم است. ایمان بیاوریم و خود نیز چونان آنان زندگی کنیم....    انتهای پیام/