به گزارش حیات، یکی از دوستان شهید امیر علی هویدی خاطره ای نخستین روزهای آشنایی با این شهید منتشر کرده است که در ادامه می آید:برای یک امر خیر همراه خانواده راهی دزفول شدیم. زیاد دزفول را بلد نبودیم و قرار شده بود که امیر بیاد راه آهن جلومون. من تا اون روز امیر رو ندیده بودم و باهاش آشنایی نداشتم. صبح که از قطار پیاده شدم یک جوان خوش سیما و با قد و رعنا را توی سالن انتظا راه آهن دیدم و مطمئن بودم که این جوان رعنا امیر است در حالی که تا آن روز من امیر راندیده بودم و با او آشنایی نداشتم. سلام کردیم و امیر به گرمی از ما استقبال کرد و در همان برخورد اول شیفته متانت و اخلاق امیر شدم. امیر مهمان نواز بود و توی این مدتی که ما مهمانش بودیم اصلا حس غربت نداشتم. از امیر در مورد شغلش سوال کردم که با افتخار گفت: سرباز کوچکی برای اسلام هستم و لباس سبز پاسداری بر تن دارم. از نوع حرف زدنش متوجه شدم عاشق کارش است و این راه را با بصیرت و آگاهی انتخاب کرده است. وقتی کمی صمیمی تر شدیم از او سوال کردم که چرا اینقدر به کارش علاقه دارد که امیر جواب داد: این لباسی که برتن دارم لباس سربازی امام زمان(عج) است و آدم می تواند با این لباس جان ناقابلش را تقدیم اهل بیت(سُ) کند. او گفت: عاشق دفاع از حرم هستم و دوست دارم اگر تقدیرم شهادت در لباس سپاه است شهادتم در کشور سوریه و در دفاع ار حرم بی بی زینب(س) باشد. به امیر گفتم "اگر دفاع در دمشق باشد بله حرف شما درست است اما وقتی جوان های ما در حلب و شهرهای دیگر می جنگن پس این دیگه دفاع از حرم نیست" که امیر با لبخند جواب داد: "سخت است ببینی همنوعت به ناحق زیر آتش توپ و گلوله باشه، سخت است ببینی ناموس بی گناه مردم سوریه مورد تجاوز گروه تکفیری باشه و ما که اندک تخصصی داریم و می توانیم کمک کنیم ساکت بنشینیم و دست روی دست بگذاریم و نظاره گر باشیم". هضم کردن پاسخ امیر برایم سخت بود و این امر جز با روحیه استکبارستیزی امیر توجیه دیگری نداشت. بعد از چند روز ما به شهرمان بازگشتیم. بعد از مدتی امیر با من تماس گرفت و با خوشحالی گفت: "آقا سجاد حلالم کن فردا عازم سوریه هستم". بهت زده پرسیدم: "آقا امیر پس یسنا دختر سه ساله ات چی"؟! که امیر خیلی قاطع و با اطمینان گفت: "به اهل بیت و حضرت زینب(س) سپردمشون"... و سرانجام امیرعلی هویدی در دفاع از حرم عقیله بنی هاشم شهد شیرین شهادت را نوشید و آسمانی شد. انتهای پیام/