محسن نجمی جانباز قطع نخاع و مقام آور جهانی رشته بسکتبال با ویلچیر در گفت و گو با خبرنگار حیات به شرح حضور در جبهه های نبرد حق علیه باطل و جانبازی اش پرداخت و گفت: بنده متولد 1348 در شهرتبریز هستم. بنا به اقتضای شغل پدر تا سن 14 سالگی در قم بودم و سپس دوباره در خوی ساکن شدیم تا اینکه در 15 سالگی یعنی سال 1363 به جبهه رفته و به عنوان تخریب چی در گردان بیت المقدس فعالیت کردم ولی پس از مدتی کوتاه تیپ به کردستان منقل شد و نیاز به تخریب چی نبود. بنابراین من و دو نفر از دوستانم مجبور به بازگشت شدیم اما مدتی بعد دوباره از تبریز به لشگر 31 عاشورا پیوستیم. وی ادامه داد: من در عملیات های بدر و والفجر 8 حضور داشتم تا این که در 8 اردیبهشت 1365 در منطقه عملیاتی فاو برای منظم شدن خط و باز پس گیری اجساد شهدا عملیاتی کوچکی انجام شد که در آن عملیات من از ناحیه نخاع مجروح شده و در نهایت به آسایشگاه جانبازان تبریز منتقل شدم. این جانباز قطع نخاع که سال 1370 ازدواج کرده، رمز موفقیت زندگی مشترک را روابط صمیمی و دوستانه زوجین دانست و تصریح کرد: به نظر من دو طرف در زندگی باید با وجود هر شرایطی به هم دلبسته باشند و اگر در زندگی دلخوشی باشد مسائل مالی و یا ضعف های جسمانی به ویژه در مورد جانبازان تاثیرگذار نخواهد بود. وی با اشاره به حضور فعالش در عرصه های ورزشی کشور خاطرنشان کرد: من سال 1380 به تهران آمدم، از سال 1370 فعالیتم را به مدت 5 سال در تیم ملی بسکتبال با ویلچیر جانبازان کشور آغاز کردم و در نهایت و در سال 1372 مقام دوم جهانی را دراین رشته کسب کردیم. همچنین در رشته های شنا، تنیس روی میز، تیراندازی ، دوو میدانی و بسکتبال با ویلچیر نیز فعال بودم. بنده اکنون نیز دارای مدرک تحصیلی کار شناسی تربیت بدنی هستم و مدیریت باشگاه ایثار تهران در رشته بسکتبال با ویلچیر را نیز به عهده دارم. نجمی با تاکید بر ضرورت همکاری سایر نهادها با بنیاد شهید و امور ایثارگران جهت ارائه تسهیلات لازم به جانبازان اظهارداشت: متولی اصلی جانبازان بنیاد شهید و امور ایثارگران است ولی به تنهایی نمی تواند این بار سنگین را به دوش بکشد؛ اشتغال، تسهیلات رفاهی، مناسب سازی اماکن و ادارات و بخش های درمانی و تفریحی از جمله مسائلی است که حمایت گسترده نهادها و مردم را می طلبد. وی افزود: متاسفانه اکنون به دلیل بروکراسی های اداری، قوانین مصوب شده مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت نظام اجرا نمی شود. ازسوی دیگر برخی مسئولین سلیقه ای عمل کرده و تفسیرهای خاص خود را از هر موضوع دارند. به نظر من باید قوانین جدیدی با نظارت و کارشناسی جانبازان تصویب و اجرا شود. کارمندان بنیاد نسل سوم انقلاب هستند که شاید از لحاظ فکری با جانبازان قرابت داشته باشند ولی نمی توانند شرایط آنها را لمس کنند. من نباید از کارمندی که حتی کار با ویلچیر یک جانباز را نمی داند توقع عملکرد مثبت در زمینه امور جانبازان را داشته باشم زیرا قطعا این کارمند با مشکلات جانبازان اعم از زخم بستر، استخوان سازی و .... آشنا نیست که به دنبال تسهیلات رفاهی برای این قشر نیز باشد. این جانباز قطع نخاع در واکنش به این سوال که تاثیر تجهیزات رباتیک برتوانبخشی جانبازان تا چه میزان است گفت: من از آخرین نمایشگاه توانبخشی جانبازان در آلمان دیدن کردم. تجهیزات توانبخشی روز دنیا در این نمایشگاه وجود داشت ولی قیمت آنها حتی یک ویلچیر ساده و توالت فرنگی به صورت تک فروشی بسیار گران بود ولی اگر به صورت عمده خریداری شود قطعا قیمت آن کاهش می یابد. وی افزود: متاسفانه این تجهیزات هنگامی به کشور وارد می شود که جانبازان متحمل آسیب های فراوان شده اند، مانند ویلچیر سروماتیک که به منظور جلوگیری از آسیب آرنج و مچ دست جانبازان و معلولین به کار می رود ولی قیمت تک فروشی برخی از این تجهیزات گاهی به 230 میلیون تومان می رسد ولی اگر بنیاد آنها را به صورت عمده تهیه کند قطعا عده بیشتری می توانند با قیمت نازل تری این تجهیزات را دریافت کنند. نجمی در پایان سخنان خود با بیان این که برخی مردم متاسفانه جانبازان را زیاده خواه می دانند تاکید کرد: یکی از مسئولین بنیاد نیز اخیرا از واژه زیاده خواه برای جانبازان استفاده کرده که بسیار اقدام بدی بود. جانبازان وظیفه خود را نسبت به انقلاب و کشور انجام داده اند و امروز هم آمادگی دارند تا با امر رهبر معظم انقلاب با نصف بدنشان در سوریه و عراق بجنگند بنابراین زیاده خواه خطاب کردن جانبازان بی انصافی است. پایان پیام/