به گزارش حیات؛ اولین روز اسفند ماه 1348 بود که رضا در روستای مصرقان بخش خرقان به دنیا آمد. دوران تحصیل ابتدایی و راهنمایی اش را در روستای محل تولدش گذراند؛ رضا در حین تحصیلش تدریس نیز می کرد. او شغل شریف معلمی را در زمانی که ایام فراغت او بود با تدریس و کمک به دیگر نوجوانان ده تمرین می کرد. در ایام تعطیل نیز به روستای محل تولدش باز می گشت و در پایگاه مقاومت شهید نبی سرودی فعالیت می کرد. به دلیل علاقه وافری که به امام داشت تصمیم گرفت از تمام قوایش برای شرکت در جنگ علیه باطل بهره گیرد و برای کوتاه کردن دست دشمن از وطنش راهی جبهه شود. همین بود که در دوران تحصیلش دو بار به جبهه اعزام شد و در چند عملیات سلحشورانه علیه رژیم بعث شرکت کرد. اولین بار در سال 65 در عملیات کربلای چهار از ناحیه سر زخمی شد، ولی اجازه نمی داد کسی از سوغاتی که جبهه بر تن پاکش گذاشته بود آگاه شود. خصوصاً وقتی به دیدار مادرش می رفت، زخم سرش را زیر موهایش پنهان می کرد تا مبادا مهر مادری مانع اعزام مجددش به جبهه شود. رضا، بار دوم در سال 66 مجدداً به جبهه اعزام شد. او از نیروهای دلاور گرانقدر شهید مهدی ناصری بود و در اوج جوانی بزرگمردانه جنگید و در منطقه شلمچه به درجه رفیع شهادت نائل شد. او در وصیتنامه اش نزدیکان را به غفلت نکردن از یاد خدا تشویق می کند و می گوید: شما را به نماز و دوری از گناه دعوت می کنم. شهید رضا هوشیار به پدر و مادرش وصیت می کند: هر موقع که به یادم افتادید یا سر قبرم آمدید و یا خواستید گریه کنید برای طفل شش ماهه حسین (علیه السلام) گریه کنید که آن طفل، آن روز، هدف تیر دشمن اسلام قرار گرفت و ما پیرو همان مکتبیم. او تا آخرین دم به فرمان امام امت جنگید و این علاقه به رهبرش را به دیگران نیز سفارش می کرد: «پیام مرا گوش کنید که به عنوان یک برادر توصیه می کنم شما را به خدا قسم این امام را تنها نگذارید». «شما جوانان مبادا در غفلت بمیرید که علی (علیه السلام) در محراب عبادت شهید شد و مبادا در حال بی تفاوتی بمیرید که علی اکبر حسین در راه حسین (علیه السلام) و با هدف شهید شد و نکند در رختخواب بمیرید که امام حسین (علیه السلام) در میدان نبرد شهید شد.» رضا هوشیار در 4/10/1366 در شلمچه به یاران جنت نشینش پیوست و پیکر مطهرش میهمان خاک صرقان شد. پایان پیام/