حیات

به گزارش خبرگزاری حیات، در روز شانزده مهر 1366، حمله هواپیماهای عراقی به مراکز تجمع نیروها و انبارهای مهمات در منطقه سومار و بمباران شیمیایی این منطقه 100 شهید و 1350 مجروح بر جای گذاشت.سابقه بمباران شیمیایی منطقه سومار به ابتدای سال 1362 باز می‌گردد. عراق در نخستین روزهای سال 1362، در سراسر جبهه‌های جنگ به گازهای شیمیایی متوسل شد. در فروردین ماه 62، نیروهای عراقی با استفاده از خمپاره‌انداز و توپخانه، چهار بار از گلوله‌های شیمیایی استفاده کردند و مناطق فکه را در 62/1/3، پایگاه مسلم نقابی را در 62/6/1 و سومار را در روزهای 9 و 18 فروردین 62 مورد هدف قرار دادند که طی آن، تعدادی در سومار مصدوم شدند. در روزهای 7 و 8 شهریورماه سال 1362 نیز، به‌ترتیب مناطق سردشت و سومار هدف توپ‌های حاوی گازهای سمی قرار گرفتند. *شرح واقعههواپیماهای ارتش عراق در تاریخ 66/7/16 منطقه عمومی سومار را بمباران شیمیایی کردند. در ساعت 30: 9 بیش از 6 فروند هواپیمای دشمن مراکز تجمع نیروها و انبارهای مهمات خودی را هدف حمله قرار دادند. هواپیماهای عراقی ابتدا قرارگاه لشکر88 زرهی ارتش جمهوری اسلامی را بمباران کردند و سپس در سطحی گسترده از عامل شیمیایی اعصاب استفاده کردند براثر این حملات 100 تن شهید و 1350 نفر مجروح شدند. *درخواست وزیر امور خارجه در خصوص رسیدگی فوری شورای امنیتدر پی حمله شیمیایی عراق به منطقه سومار آقای علی‌اکبر ولایتی وزیر وقت امور خارجه جمهوری اسلامی در تاریخ 17 مهر 1366 (9 اکتبر 1987 ) طی نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل «خاویر پرز دکویار» رسماً اعتراض خود را اعلام کرد و خواستار رسیدگی فوری شورای امنیت به این موضوع شد.در این نامه، دکتر علی‌اکبر ولایتی نوشته است:«مایلم توجه جناب‌عالی را به این حقیقت جلب نمایم که رژیم جنایتکار عراق یک‌بار دیگر به استفاده از تسلیحات شیمیایی به مقیاس وسیع علیه جمهوری اسلامی ایران متوسل شده است. این اقدام شنیع و ضدانسانی را که برخلاف کلیه مقررات و کنوانسیون‌های پذیرفته‌شده بین‌المللی است، تنها رژیم‌های فاشیست با ماهیت توسعه‌طلبانه مرتکب می‌شوند. حکام چنین رژیم‌هایی، به انسانیت، مردم و حتی شأن ملی خودشان توجه ندارند. جای تأسف است که گفته شود سازمان‌های بین‌المللی و حتی دولت‌های امضاکننده کنوانسیون‌های ممنوعیت استفاده از این قبیل تسلیحات مرگبار، قویاً به‌کارگیری این قبیل سلاح‌ها را محکوم نکرده‌اند و به‌نوبه خود به حکام عراق جهت تکرار نقض پروتکل 1925 ژنو چراغ سبز نشان داده و وجدان جهانیان را به تمسخر گرفتند. به‌دنبال این اقدامات، شهر سومار (در غرب کشور) در ساعت 10:05 و 10:15 (به‌وقت محلی) مورخ 8 اکتبر 1987 زیر بمباران شیمیایی وسیع و ناجوانمردانه قرار داشت.مایلم به جناب‌عالی اطمینان دهم که جمهوری اسلامی ایران قدرت آن‌ را دارد که هر وقت اراده کند از تسلیحات مشابه استفاده کند و حتی تجهیزات پیشرفته‌تری را جهت مقابله‌به‌مثل دارا است که حکام عراق را در وضعیت اسفباری قرار دهد. لکن با احترام به حقوق انسانی، اصول اسلامی و حقوق بین‌المللی تاکنون از مقابله‌به‌مثل اجتناب نموده‌ایم.بنابراین بر شورای امنیت فرض است که جهت توقف آن، بدون درنگ اقدام نموده و قاطعانه با این مسئله برخورد نماید و جنایتکاران جنگی را که مسئول این اقدامات ددمنشانه هستند به سزای اعمال خویش برساند. همچنین انتظار داریم که تیم کارشناسان قبل از اینکه مدارک این جنایات محو شود هرچه سریع‌تر به منطقه اعزام شود. لازم به یادآوری است که عدم واکنش مناسب به درخواست اعزام تیم کارشناسان توسط جمهوری اسلامی ایران جهت بازدید از مناطق مسکونی غیرنظامی سردشت که عراق بمباران شیمیایی نموده و نقطه عطفی در تاریخ استفاده از تسلیحات شیمیایی می‌باشد، حکام عراق را تشویق خواهد کرد که به اقدامات ضدقانونی خود ادامه دهند. امیدواریم که این مسئله مهم با مسئولیت بیشتر و به‌طور مستقل مورد بحث و توجه قرار گیرد.»*نامه نماینده ایران در سازمان مللهمزمان نیز آقای سعید رجایی خراسانی سفیر نمایندگی دائمی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل طی نامه‌ای به دبیرکل، گزارشی از حملات گذشته ارتش عراق به مناطق غیرنظامی را در روزهای 25 شهریور تا 1 مهر 1366 (16 تا 23 سپتامبر 1987) ارائه داد تا ضمن درخواست رسیدگی به وضعیت موجود، حملات ارتش عراق به ایران را تشریح نماید.در متن این نامه آمده است: «بنا به اطلاع دولت متبوعم، احتراماً حملات نیروهای جنایتکار عراق علیه مناطق غیرنظامی جمهوری اسلامی ایران را که موجب تلفات و خسارات به غیرنظامیان شد به اطلاع جناب‌عالی می‌رسانم. 25 شهریور (16 سپتامبر 1987) ساعت 14:12 (به وقت محلی) جنگنده‌های عراقی روستای خورشید را در رامهرمز بمباران کردند. 26 شهریور (17 سپتامبر 1987) ساعت 11 (به‌وقت محلی) جنگنده‌های عراقی دیوار صوتی برخی از شهرهای استان خوزستان را شکستند. 27 شهریور (18 سپتامبر 1987) دو واحد صنعتی در ازنا و رازن در استان لرستان قبل از ظهر بمباران شد.29 شهریور (20 سپتامبر 1987) دو واحد صنعتی کارگری در باختران و ازنا در استان لرستان بمباران هوایی شد که در نتیجه آن علاوه بر خسارات مادی بیش از 10 غیرنظامی شهید و 32 نفر مجروح شدند. 1 مهر (23 سپتامبر 1987) ساعت 6:25 (به‌وقت محلی) جنگنده‌های عراقی شهر ایلام را بمباران کردند که در نتیجه آن یک دبیرستان فنی حرفه‌ای و نیز تعدادی واحد مسکونی خسارت کلی دید.26 و 27 شهریور (17 و 18 سپتامبر 1987) جنگنده‌های عراقی منطقه عراقی کانی‌ماسی را بمباران شیمیایی کردند.» لازم به ذکر است که هواپیماهای ارتش عراق پیش‌تر از صبح تا عصر روز هفتم تیر 1366 چندین بار نقاط مسکونی و پرتردد شهر سردشت و حومه را بمباران شیمیایی کردند. هواپیماهای عراقی روز بعد (8/ 4/ 1366) نیز بیمارستان سردشت و حومۀ این شهر را مجدداً بمباران کردند. در این جنایت وحشیانه، از مردم منطقه بیش از 5000 تن مصدوم و 200 تن شهید شدند. از سوی دیگر، یک سخنگوی نظامی عراق استفاده از سلاح‌های شیمیایی را رد کرد.*تحلیل جینز دیفنس از حملات شیمیایی عراقمجله جینز دیفنس نیز در مقاله‌ای با عنوان "خاورمیانه صحنه جنگ‌های شیمیایی" نوشت: «در جنگ ایران و عراق عراقی‌ها برای اولین بار در سال 1983 و بعد در فوریه 1984 (بهمن 1362) و سپس در مارس و آوریل 1985 (اسفند 63 و فروردین 64) و تاکنون متجاوز از 30 بار این اسلحه را علیه ایران به کار برده‌اند که بیش از 5000 نفر مصدوم شده‌اند. گروه‌های بازرسی سازمان ملل، گازهای به‌کار رفته را از نوع گاز خردل و گاز اعصاب تشخیص داده و عراقی‌ها پس از آن از گازهای سمی هیدروژن سینانید (HCN) و لویزیت (L) نیز استفاده کرده‌اند. برخی از این گازها تولید داخلی عراق بوده است. این کشور همچنین به کمک تکنولوژی اروپایی درصدد ساختن بمب‌های طاعون‌زا است. عراق از کشورهای آمریکای لاتین نیز سیستم‌هایی دریافت کرده است.»منبع:هفته نامه حیات طیبهانتهای پیام/