مریم شکری همسر 24 ساله شهید مدافع حرم رضا حاجی زاده در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری حیات با بیان این که ماحصل زندگی 8 ساله من با همسرم دو فرزند به نام های فاطمه حلما سه سال و نیم و محمد طاها یک سال و نیمه است گفت: آقا رضا متولد دی ماه 1366 و دانشجوی ترم آخر کارشناسی رشته حقوق بود، ما سال 1387 از طریق وساطت یکی از همسایه ها ازدواج کردیم، خودم اصلا مایل به این ازدواج نبودم، پدر و مادرم هم به دلیل سن کم ما با این مسئله مخالف بودند تا این که با اصرار مادر همسرم که به عنوان مهمان به منزل شما می آییم برای خواستگاری به همراه رضا آمدند، آقا رضا وسط خواستگاری از مادرش اجازه گرفت که خودش صحبت کند و صحبت هایش را با "بسم الله الرحمن الرحیم" آغاز کرد و همانجا بود که به دل پدرم نشست و گفت که این مرد زندگی است و قبول کرد ما با هم صحبت کنیم. وی با تاکید بر این که این شهید مدافع حرم عضو سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود تصریح کرد: ما آمل زندگی می کردیم و در ابتدا محل کار رضا چالوس بود و سپس به ساری انتقالی گرفت و در رفت و آمد بود.شکری با اشاره به ویژگی های اخلاقی همسرش گفت: او دائم الوضو بود و اعتقاد زیادی به نماز اول وقت داشت و احترام ویژه ای برای پدر و مادرش قائل بود و تاکید می کرد هنگامی که خدا میگوید اگر سجده بر من واجب نبود بر پدر و مادر واجب بود نشان دهنده اهمیت بالای احترام به پدر و مادر است ، یکی از شاخص ترین خصوصیات اخلاقی همسرم این مسئله بود. همسر شهید مدافع حرم حاجی زاده با اشاره به مخالفت خانواده همسرش برای رفتن او به سوریه خاطرنشان کرد: من به هیچ عنوان طاقت ناراحتی همسرم را نداشت و مخالفتی نکردم ولی یک بار گفتم که ما بچه داریم و بدون شما نگه داری از آنها سخت است ولی مرا قانع کردند که خداوند بزرگ است و نگران نباشم، رضا اولین بار آبان 94 به سوریه رفت که از ناحیه دست چپ مجروح شد و 4 ماه در خانه استراحت کرد و دوباره 14 فروردین ماه به سوریه بازگشت و در نهایت 16 اردیهشت 95 در خان طومان شهید شد.وی با تاکید براین که مسئولین امر از نحوه شهادت همسرم ما را بی اطلاع گذاشتند، گفت : همسرم لایق شهادت بود و من از شهادتش ناراحت نیستم ولی وقتی که پیکرش از خان طومان بازنگشت هیچ کسی خبری از او نداشت حتی یک کمیسیون نظامی نیز تشکیل نشد که چه بلایی سر پیکرهای شهدای خان طومان آمد.همسر این شهید مدافع حرم در پاسخ به این سوال که بر اساس چه شواهدی از شهادت همسر خود مطمئن هستید تصریح کرد: من هنوز هم منتظر برگشت رضا هستم، او تک تیرانداز و قناسه چی بود و به گفته دوستانش او تانکی را دور زده و بسیاری از داعشی ها را به هلاکت رسانده ولی زمانی که دستور عقب نشینی صادر میشود، همرزمانش به او اطلاع نداده و از او پشتیبانی نکرده و پس از عقب نشینی هنگامی که نیروها دور هم جمع می شوند می بینند رضا نیست، دوستانش فردا برای پیدا کردن رضا به بیمارستان ها سر می زنند که یک مجروح افغانی که رضا را می شناخته و می گوید « مگر همان پسری که موهایش قشنگ بود را نمی گویید، او به سرش تیر خورد و شهید شد». وی افزود : همسرم رفت و من با 23 سال سن و دو فرزند بی پدر سختی ها را تحمل می کنم ولی ای کاش مسئولین به شرایط روحی خانواده های شهدا بهتر و بیشتر اخمیت می دادند، حال که رضا رفته هیچ کس نمی گوید برای او در آمل یادبودی بسازیم تا حداقل جایی باشد که فرزندانش آنجا بروند، تاکنون مسئولین وعده هایی برای ساخت مزار در آمل به ما داده اند که هنوز عملی نشده است، من پیگیری های بسیار زیادی در این زمینه کردم و با توجه به مصلحت نظام و اطاعت از امر رهبر معظم انقلاب صبوری پیشه کرده ام.این همسر شهید مدافع حرم با تاکید بر این که، عشق به رهبر معظم انقلاب و حضرت زینب (س) داغ دل من را تسکین می دهد اظهارداشت: همیشه می گویند پدران و مادران شهدا، ولی هیچ کس حرفی از همسران شهدا نمی زند که هیچ کسی را ندارند، زندگیشان تباه شده و با فرزندان بی پدر سختی های زیادی می کشند، من واقعا نمی دانم چقدر زنده ام و تاکی باید جواب فرزندانم را بدهم. وی در پایان در خصوص واکنش فرزندانش به شهادت پدرشان اظهارداشت: پسرم یک سال و نیمه است و هنوز این غم بزرگ را متوجه نمی شود ولی به عکس پدرش علاقه زیادی نشان می دهد، دخترم بسیار بی قراری می کند و می گوید چرا بابا نمی آید و تنها حرفی که من به او می زنم این است که دعا کن امام زمان "عج" بیاید آن زمان بابا هم می آید.انتهای پیام/