به گزارش خبرگزاری حیات، بهمن گلبارنژاد دوچرخه‌سوار پارالمپیکی کشورمان در حادثه ای تلخ و در حین رقابتهای دوچرخه سواری جاده در پیست پونتال در یک شیب تند دچار حادثه شد و از میان ما رفت. لازم به ذکر است، گلبارنژاد در دوران دفاع مقدس در اثر برخورد با مین پای چپ خود را از زیر زانو از دست داد و با پای مصنوعی رکاب می زد.بهمن از جنس ورزش بود و عشق به ورزش بود که وی را در سن ۴۸ سالگی به عنوان تنها نماینده دوچرخه سواری ایران به ریو کشانده بود. این دوچرخه سوار در بازی های پارالمپیک لندن هم حضور داشت و قول داده بود که در ریو عملکرد به مراتب بهتری داشته باشد اما شاید کلاسبندی مانع از این شد که به قولی که داده بود عمل کند. وی از سال 2006 میلادی به عضویت تیم ملی دوچرخه سواری جانبازان و معلولین درآمده است و سابقه دو دوره قهرمانی آسیا در سالهای 2006 و 2012 مالزی، مقام سوم مسابقات پاراآسیایی گوانجوی چین در سال 2010 و کسب سهمیه پارالمپیک لندن را در کارنامه ورزشی خود دارد.گلبار نژاد پیش از این نیز سابقه حضور در تیم ملی وزنه برداری جانبازان و معلولین را داشته و در این مدت موفق به کسب 13 مدال طلا و یک مدال نقره جهانی شده است.اکنون در سایت مسابقات به عبارت DNF برمی خوریم به معنای اینکه «مسابقه را تمام نکرد» اما واقعیت این است که بهمن مسابقه را تمام کرد.برای بهمن باید کلاه از سر برداشت. نه برای اینکه یک ورزشکار جانباز بود. نه اینکه به گفته مسئولان کمیته بین المللی پارالمپیک اولین ورزشکار تاریخ پارالمپیک است که در حادثه درگذشته است. این جانبازان قابل احترامند. کسی که در ۲۰ سالگی پای خودش را در راه دفاع از وطن از دست داد و به رشته وزنه برداری پرداخت. کسی که پس از آسیب دیدگی از ناحیه کتف، ورزش را کنار نگذاشت و بلکه رشته اش را عوض کرد و به دوچرخه سواری روی آورد. کسی که در ۴۸ سالگی موفق شد جواز حضور در بازی های پارالمپیک را به دست بیاورد.انتهای پیام/