به گزارش خبرگزاری حیات مشهد مقدس، همزمان با بیست و یکم تیرماه سال 1314 کشتار مردم به پاخاسته در قیام مسجد گوهرشاد بر علیه سیاست های رضاخانی در مشهد اتفاق افتاد. واقعه ای که مقدمه خونینی برای مقاومت مردم در برابر ماجرای کشف حجاب سراسری در ایران شد. در هفدهم دی ماه همان سال نیز رضاخان میرپنچ، فرمان ننگین کشف حجاب زنان ایرانی را صادر نمود. سیاست های فرهنگی رضاخان در سال های 1314 الی 1320 مسبب جنگی فرهنگی و البته سخت بین چخماغ داران رضاخان و مردان و زنان ایرانی شد. ادعای رضاخان و حلقه تجدد وارداتی حامی او، این بود که تغییر لباس و کشف حجاب لازمه پیشرفت فرهنگی است و زن باید از قید دین رها شود تا بتاند در مسیر پیشرفت قرار گیرد. جالب این جاست که او مردمی را که در چالش ببا تفکر او هستند در مسجدی می کشد که پانصد سال پیش با دغدغه توسعه فرهنگی یک بانو فعال اجتماعی «گوهرشاد» در تمدن دینی بنا شده است. باور عمومی این است که هجوم ماموران رضاخان به مسجد گوهرشاد، در نخستین ساعات بامداد روز یکشنبه، 21 تیرماه آغاز شد، اما حسین مکی می نویسید: «توپ های سنگین در خیابان تهران، روبروی مسجد گوهرشاد استقرار یافته و در ذهن مردم مشهد هجوم روسیه را در سال 1330 قمری به سرکردگی ژنرال «ردکو» دوبار زنده کرده است.اما این بار روس ها دیگر نیستند که می خواهد حمله کنند. بلکه قزاقان رضاخان هستند. پاسی از نیمه های شب 12 ربیع الثانی گذشته بود که صدای غرش مسلسل های قزاقان، آسمان مقدس خراسان را به لرزه انداخت و قشون شرق به فرماندهی سرلشگر ایرج مطبوعی و ... برای فتح مسجد گوهرشاد به حرکت درآمد و صدای شیپور آغاز جنگ، از همه طرف بلند شد. عده ای از ماموران مخفی رژیم قبلا وارد مسجد شده بودند و قرار بود آنها از داخل وارد عمل شده و راه ها را برای ورود نیروهای رضاخان به داخل مسجد هموار سازند و چنین شد. دژخیمان اسلحه به دست پای به دورن خانه خدا گذاردند و همه مسجدیان را از دم تیغ گذراندند و به هیچکس رحم نکردند و به قول خودشان کاری کردند که روس ها نکرده بودند. هنگامی که سپیده سر می زد دیگر نه صدای گلوله ای بود و نه صدای «یاعلی، یاعلی» و قزاقان فاتح، در پناه مسلسل کور و نابینای خویش پای بر روی کشته شدگان بر زمین افتاده می گذاشتند و به دنبال زندگانی بودند که در پناهگاهی از دسترس گلوله به دور مانده بودند. قزاقان با کشتن بیش از دو هزار تن تا پنج هزار تن و اسیر کدن یک هزار و پانصد تن، توانستند قلب مقاومت گران مسجد گوهرشاد را در هم شکنند.» پس از این اتفاق شوم به دستور رضاخان میرپنج هیچ کسی حق نداشت در مورد روز حادثه حرفی بزند یا مطلبی منتشر کند به همین خاطر تنها سندهای موجود از این واقعه شوم شاهدان عینی واقعه هستند که بسیاری از آنها در حال حاضر در قید حیات نیستند؛ وظیفه امروز نهادهای فرهنگی است که نگذارد بعد از هشتاد و یک سال این قیام خونین همچنان سرپوشیده باقی مانده و در سانسور خبری بماند. انتهای پیام/