به گزارش خبرگزاری حیات، بی ‏توجهی محافل بین‏ المللی درمورد نقض آشکار قوانین منع استفاده از سلاح‏های شیمیایی، به‏دلیل تمایلات موجود برای حمایت از رژیم عراق با هدف غلبه این کشور بر ایران اسلامی، وضعیت غیرقابل تحملی را به ‏وجود آورده و تلفات ناشی از به‏ کارگیری این سلاح‏‌ها و تأثیرات روانی آن، قدرت دفاعی ایران را تحت تأثیر قرار داده بود. عراق با وجود درکی که از این مسأله داشت، در عملیات بدر، بیش از گذشته از سلاح‏های شیمیایی استفاده کرد، به‏ گونه‏ ای‏ که تنها در طول مدت پنج روز - از تاریخ بیست و دوم تا بیست و هفتم اسفندماه ۱۳۶۳ش - بیش از سی مورد انواع سلاح‏های شیمیایی را مورد استفاده قرار داد. ابعاد گسترده ناشی از استفاده عراق از سلاح‏های شیمیایی، به ‏تدریج توجه افکار عمومی را به خود معطوف کرد تا این‏که دبیر کل وقت سازمان ملل متحد نیز پس از دیدار با نمایندگان ایران و عراق، استفاده از سلاح‏های شیمیایی را محکوم نمود. در وضعیت جدید، سرانجام شورای امنیت، طی بیانیه ‏ای و با اجتناب از صدور قطعنامه، در تاریخ ششم اردیبهشت‏ ماه سال ۱۳۶۴ هجری شمسی - برابر با بیست و پنجم آوریل ۱۹۸۵م - کاربرد سلاح‏های شیمیایی از سوی عراق را محکوم کرد. پس از آن‏که سال‌‌ها از پایان هشت سال دفاع مقدس گذشته و سازمان ملل متحد، عراق را به‏ عنوان آغازگر جنگ معرفی کرده بود، مقامات بلندپایه‌ عراقی با اعتراف به استفاده‌ بغداد از سلاح‏‌های شیمیایی در جریان جنگ هشت ساله با ایران ادعا کردند که عراق مجبور به استفاده و به‏ کارگیری این نوع تسلیحات شده است. این در حالی است که جمهوری اسلامی ایران در طی جنگ بار‌ها از حمـلات شیمیایی عراق به مردم ایران و رزمندگان اسلام خبر داده و خواستار رسیدگی به آن بود ولی با سکوت مجامع بین‏‌المللی مواجه می‏ گردید. رژیم بعث عراق در شرایطی دست به بمباران‏‌های شیمیایی وسیع در جنگ می‌‌زد که مجامع جهانی و معاهدات ژنو، استفاده از تسلیحات کشتار جمعی از جمله شیمیایی در جریان جنگ‏ها را منع کرده‌اند.