به گزارش خبر گزاری حیات، بلند قامت وسربلند، درست همان طور که تعریفش را شنیده بودم، زیاد منتظرمان نگذاشت.سعید خداوردی، رزمنده دیروز و جانباز 70 درصد و استاد دانشگاه امروز، پدر دو فرزند است و پای خاطراتش که می نشینی، از 14 سالگی اش می گوید از روزهایی که میزو نیمکت مدرسه را رها کرد و به جای قلم، تفنگ به دست گرفت.وی خاطراتش را با مرور خاطرات برادر شهیدش آغاز می کند، امیر خداوردی برادر بزرگتر، بزرگتر که می گویم فقط دو سه سال است ،امیر 17 ساله بود که شهید شد.برادر کوچکتر از نحوه مفقود شدن برادرش می گوید، بغضش حالا پشت لبخندش گره می خورد با خاطرات 30سال پیش (سال63)، می گوید:خبرمفقودی برادر را سر پل ذهاب شنیدم.بعداز مفقودی امیر، حال نوبت اوست، 14 سال بیشتر نداشت بعد از برادرش انگار قسم خورده بود جانش را به پای میهن بدهد ،او که به عنوان دیده بان به سرزمینش در حال خدمت بود یک دست و یک پای خودرا در راه دفاع ازاسلام ومیهن در جبهه های  حق علیه باطل جای گذاشت.اینجای خاطره که می رسد باز همان لبخند شیرین برلبش می نشیند ، می گوید عملیات کربلای 5 به این افتخار نائل آمده و به صورتش که نگاه می کنم ردی از پشیمانی در چهره اش نمی بینم.جنگ که تمام شد، رزمنده دهه شصت تحصیلاتش را ادامه داد و پا به دنیای بعد از جنگ گذاشت، آغاز تحصیلاتش مصادف شد با ازدواج و پدر شدن.او حالا به عنوان یک تئوریسین اقتصادی و آموزش دانشجویان، به کشورش خدمت می کند و معتقد است که اگر میهن باز هم به او احتیاج داشته باشد حاضر است دوباره انجام وظیفه کند.این گزارش را خواستم با سوالی تمام کنم و پرسیدم چرا باز هم می خواهید ادای دین کنید شما که دین تان را ادا کردین ؟باز با لبخند پدرانه ای گفت :دینی نبوده انجام وظیفه بوده،دفاع از آب وخاک وطن ادای وظیفه است.وتفاوتی بین نسل حال وگذشته  ما نیست ،فقط مقتضیات زمان عوض شده اما حس دفاع از میهن و عرق ملی در دل جوانان ایران همیشه وجود دارد.