به گزارش خبرگزاری حیات، آیین گرامیداشت سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه و شهادت 5 هزار کُرد بی گناه شامگاه دیروز یکشنبه(16 اسفند) به همت انجمن اهورا و شعر و ادب دانشگاه کردستان و با حضور دانشجویان و اساتید حوزه های مختلف در دانشگاه کردستان برگزار شد.در آغاز این مراسم، سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه معاون مدیر امور اجتماعی دانشگاه کردستان با بیان اینکه حلبچه زخم بشریت و انسانیت است، اظهارداشت: فاجعه حلبچه را نمی‌توان فقط جنایت جنگی خواند بلکه برنامه‌ای طراحی شده برای از بین بردن کُردها بود.وی با تاکید بر اینکه بمباران شیمیایی حلبچه نقطه عطفی در تاریخ عراق است گفت: پس از این حادثه کُردهای این کشور راه پیشرفت و استقلال را در پیش گرفتند.وی خاطرنشان کرد: هدف از برگزاری این برنامه تنها بزرگداشت این روز نیست بلکه نگاه علمی و بررسی عالمانه این موضوع با رویکرد دانشگاهی است.در ادامه این مراسم، ستار عزیزی یکی از اساتید دانشگاه بوعلی سینای همدان با تاکید بر اینکه این برنامه صرفاٌ ذکر مصیبت نیست، اظهارداشت: هدف این برنامه بررسی جوانب مختلف این جنایت از دیدگاه‌های سیاسی، اجتماعی، حقوقی و روانشناختی است.تا زمانی که ریشه چنین حوادثی از بین نرود، امکان تکرار مجدد آن وجود دارد چنانچه که اخیرا نیز جنایاتی مشابه، علیه کُردهای ایزدی صورت گرفت.این استاد دانشگاه، بر ضرورت پذیرش فاجعه حلبچه به عنوان کشتار دسته جمعی تاکید کرد و در رابطه با دلایل عدم پذیرش این مسئله به عنوان ژینوساید از سوی کشورهای غربی، ذکر کرد: شناساندن آن به عنوان ژینوساید موجب ایجاد مسئولیت‌های بین‌المللی برای این کشورها و مانع از تکرار مجدد آن خواهد شد و همین امر مانع از به ژینوساید شناساندن این فاجعه شده است.وی فاجعه حلبچه را محصول سکوت کشورهای اروپایی دانست که در تهیه و تولید سلاح شیمیایی با صدام همکاری داشته‌اند.عزیزی ادامه داد: در نتیجه لابی‌گری کُردها، چهار پارلمان نروژ، سوئد، بریتانیا و کره جنوبی، فاجعه حلبچه را به عنوان ژینوساید پذیرفته‌اند اما قوه مجریه این کشورها با پذیرش آن مخالف است.سعید خضری استاد دانشگاه نیز در این آیین با اشاره به اینکه شهر سردشت نیز در هفتم تیر ماه 1366 بمباران شیمیایی شد، اظهار کرد: این شهر در اولین بمباران صورت گرفته، 12 هزار نفر جمعیت داشت که8025 نفر معادل 70 درصد جمعیت آن مصدوم شدند.سعید خضری با اشاره به شهید شدن 113 نفر در اولین حمله شیمیایی به سردشت، گفت: کودکان اولین قشری بودند که بیشترین آسیب را از این حملات دیدند.در ادامه هادی نقدی استاد دانشگاه به بررسی آسیب‌های روانشناختی بمباران شیمیایی حلبچه پرداخت و اظهار کرد: وقتی موجودیت گروهی به اسم قومیت و ملیت انکار می‌شود، پیامدهای روانشناختی آن، همه ملت را تحت تاثیر قرار خواهد داد. تحقیقات انجام شده پس از بمباران شیمیایی سردشت نیز نشان می‌دهد که احساس ناامنی، بی‌اعتمادی، وابستگی، عصبانیت، پرخاشگری در مردمانی که به طور مستقیم با این مسئله درگیر بوده‌اند، به وجود آمده است.وی فقدان هویت، برانگیختگی هیجانی، تندخویی، بدبینی، تصور منفی از خود، یاس، کاهش رضایت از زندگی زناشویی را نیز آثار روانشناختی پدیدار شده در مردم حلبچه در پی حمله شیمیایی به این شهر ذکر کرد.ساکنان حلبچه(شهری کُردنشین در منطقه کردستان عراق) در 26 اسفند سال 1366 توسط رژیم وقت عراق بمباران شیمیایی شدند و در این فاجعه بیش از5000 غیرنظامی و بی‌دفاع در یک نیمروز در این شهر جان باختند. این بمباران شیمیایی تقریباً هم‌زمان بود با عملیاتی مرسوم به عملیات انفال.عملیات انفال عملیاتی بود که در آن حدود ۱۸۲ هزار نفر به‌ویژه کودکان و زنان و سالخوردگان مناطق کُردنشین توسط ارتش حزب بعث عراق کشته شده و یا زنده به گور شدند.