به گزارش خبرگزاری حیات، مرتضی سرهنگی از نویسندگان حوزه دفاع مقدس با تشریح شرایط موجود در بازار نشر کتب حوزه دفاع مقدس اظهار داشت: امروز بیشترین کتب در حوزه های نظامی دنیا، خاطرات اسرای جنگی هستند، چراکه تمامی مردم دنیا می خواهند بدانند انسانی مانند خودشان در شرایط جنگی یا اسارت چگونه دوام آورده اند.  وی ادامه داد: انسانی ترین گونه آثار ادبی جنگ، ادبیات اسارت است. از نگاه جهانی، سربازی که به اسارت در می آید دیگر سرباز نیست، بلکه یک انسان بی دفاع ونیازمند کمک می باشد، اما آیا این نوع نگاه و تعریف در مورد اسرای ایرانی در عراق مطابقت دارد؟ نامه ها اصلی ترین اسناد زمان جنگ هستند که حقایق را به درستی بازگو می کنند. طی جنگ تحمیلی و دوران اسارت رزمندگان بیش از 6 میلیون نامه فرستاده شده که در مزمون این نامه ها، انواع اطلاعات از شرایط موجود در آن دوران وجود دارد. نتیجه بررسی این نامه ها رد شدن تعریف غرب از یک اسیر بوده است.  سرهنگی به مقایسه وضعیت نگهداری اسرای ایرانی وعراقی در دو کشور پرداخت وخاطر نشان کرد: کاری که ما برای اسرای عراقی انجام دادیم با آنچه در خاطرات رزمنده های ما از زندان های عراق روایت شده کاملاً متفاوت است.  وی افزود: در آن دوران، ایران با تشکیل کمیسیون ویژه ای به بررسی چگونگی نگهداری بهتر اسرای عراقی می پرداخت و نتیجه آن مصوبه هایی برای بهبود وضعیت اسرا بود. طی این مصوبه ها ارتش موظف شده بود برای اردوگاه ها کالاهای مصرفی درجه 1 خریداری کند، همچنین از یک آشپزخانه ویک نوع غذا برای اسرای عراقی ونگهبانان ما استفاده می شد. همه از یک نوع غذا استفاده می کردیم، بعضی مواقع عراقی ها برای ما غذا نگه می داشتند،نکته جالب این بود که کیفیت غذای اسرای عراقی از کیفیت غذایی که در روزنامه محل کار ما ارائه می شد، بهتر بود.  این نویسنده حوزه دفاع مقدس تصریح کرد: بر طبق یکی دیگر از مصوبه های این کمیسیون سربازان ودرجه دارانی که در مناطق مرزی خدمت کرده بودند وکسانی که نزدیکان خود را در جنگ از دست داده بودند حق نگهبانی در کمپ های نگهداری اسرای عراقی را نداشتند زیرا ممکن بود با آنها بدرفتاری کنند،در واقع قانون ارتش برای اسرا بسیار انسانی تر از کنوانسیون ژنو بود. امیدوارم روزی این مصوبات منتشر شود تا تمام دنیا از شرایط موجود در آن دوران باخبر شوند.  سرهنگی با بیان اینکه جنگ با اسارت به پایان نمی رسد بلکه شکل آن تغییر می کند اظهار داشت: اردوگاه نیز میدان جنگ است وسلاح یک سرباز در دوران اسارت، رفتار وگفتار اوست. حاج آقا ابوترابی شخصی بود که فن زنده ماندن را در آن دوران به اسرای ایرانی آموخت وبه همین خاطر بسیاری از اسرا به سلامت بازگشتند. نکته مهم بازگشت اسرا این بود که تا کسی شرایط آنها را روایت نمی کرد نمی توانستیم اطلاعی از وضعیت موجود داشته باشیم، به عبارت دیگر تا کسی این تجربه را نداشته باشد نمی تواند شرایط موجود را در یک اثر خلق کند.  این نویسنده حوزه دفاع مقدس از نگارش خاطرات سرلشکر خلبان شهید لشکری خبر داد و گفت: در طول مدت اسارت 18 ساله شهید لشکری بارها با پیشنهادات مالی وسوسه برانگیز از او خواسته بودند تا در برنامه تلویزیونی شرکت کرده وایران را متجاوز جنگ 8 ساله معرفی کند، اما هیچگاه نپذیرفت واین اسارت طولانی را به جان خرید.  وی در ادامه به گوشه ای از کتاب خاطرات یکی از نگهبانان شهید لشکری اشاره کرد و افزود: وقتی چندین بار از او درخواست انجام مصاحبه تلویزیونی بر علیه ایران را کردیم از ما پرسید اگر یکی از سربازان شما در چنین شرایط مشابهی، خواسته پیشنهاد دهندگان را بپذیرد به او چه می گوئید؟ ما در پاسخ گفتیم « خائن » سپس در جواب ما گفت؛ « پس چرا می خواهید از من یک خائن بسازید؟! » شهید لشکری تا آخرین روز حیات کابوس روزهای اسارت را می دید و با وحشت از خواب بیدار می شد.  سرهنگی در پایان با تاکید بر لزوم نگارش خاطرات دوران دفاع مقدس و اسرا اظهار داشت: امروز کشور امارات با پرداخت هزینه های فراوان ، در تلاش است تا خاطرات افسران عراقی حاضر در جنگ تحمیلی را منتشر کند و در این راستا موفق به انتشار چند عنوان کتاب نیز شده اند. برای مقابله با هر نوع تحریف، ما نیز باید فعالیت خود را در این حوزه افزایش دهیم.