محمدرضا یزدی‌پناه در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حیات در مشهد عنوان کرد: زمانی که جنگ آغاز شد در لشکر 92 اهواز و در تیپ دزفول خدمت می‌کردم و شاهد آغاز حمله عراق به کشور بودم. یزدی‌پناه تصریح کرد: فاصله زمانی میان مهر ماه سال 58 تا مهر ماه سال 59 درگیری‌هایی با عراق در مرز دزفول داشتیم که آنها زمینه‌هایی آغاز حمله به ایران بود تا جایی که در تیر ماه سال 59 درگیری شدیدی در منطقه مهران داشتیم که خوشبختانه توانستیم در آن برهه دشمن را در رسیدن به اهدافش ناکام بگذاریم. وی افزود: به خاطر دارم که درگیری‌های پاسگاه فردوسی بسیار زیاد بود و در تیر و مرداد سال 59 دشمن به غرب منطقه دزفول تجاوز کرد که با پاسخ محکمی از سوی ما روبرو شد و شکست خورد. این آزاده هشت سال دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در آن زمان فرمانده پاسگاه مکانیزه بودم تا اینکه در 31 شهریور ماه سال 59 عراق با حمله گسترد‌ه‌ای که به خاک ایران کرد به دست دشمن اسیر شدم و این درست مقارن با نخستین روزهای جنگ تحمیلی علیه عراق است. یزدی‌پناه با اشاره به اینکه اسارتش در خاک دشمن پس از مبارزه‌ای شدید صورت گرفته است، گفت: به خاطر دارم که در اولین روزهای اسارت از ما سئوال‌های سیاسی می‌پرسیدند و می‌خواستند بدانند در داخل ایران فضا چگونه است و با پاسخ‌هایی که دوست داشتند مواجه نمی‌شدند. وی افزود: عراقی‌ها تأکید داشتند که بگوییم اوضاع در ایران خوب نیست و مردم پشتیبان نظام نیستند و همه ما می‌گفتیم که پشتیبان نظام و کشور خود هستیم و این آنها را ناکام و کلافه می‌کرد و تنها کاری که از دستشان بر می‌آمد شکنجه کردن اسرا بود. این آزاده سرافراز ایران اسلامی ابراز کرد: در دوران اسارت زندان‌های زیادی را دیدم که فصل مشتترک همه آنها آزار و شکنجه رزمندگان ما بود. یزدی‌پناه با بیان اینکه تنها زمان آزادسازی‌اش پرچم صلیب سرخ را دیده است، عنوان کرد: بعثی‌ها ما را در عراق طوری اسیر کرده‌ بودند که هیچ‌کس نشانی از ما نداشت و پرچم صلیب سرخ را زمانی دیدیم که برای آزادی به خاک ایران اعزام می‌شدیم. وی بیان داشت: آنچه در هشت سال دفاع مقدس اسرا را در برابر شکنجه‌ها و بدرفتاری‌هایی دشمن قوی می‌کرد در درجه اول ایمان آنها به خدا و توسلشان به اهل بیت عصت و طهارت و سپس اقتدا به رهبری انقلاب و آمادگی‌های جسمانی و آموزش‌های نظامی آنان بود.