جلیل‌فخرایی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حیات در مشهد، عنوان کرد: بسیاری از صاحب‌نظران ادبی معتقدند که ادبیات فارسی در دهه هفتاد بیشتر ادبیات دفاع مقدس و پایداری است که بخش اعظم ادبیات فارسی در این سال‌ها را شکل می‌دهد و بدیهی است با توجه به وقایع سال‌های جنگ این شکل از ادبیات موضوعیت می‌یابد. فخرایی عنوان کرد: در سال‌های جنگ پرداختن به ادبیات دفاع مقدس بیشتر شکلی روزشمار داشت و اقتضای زمان این بود که به رخدادهای جنگ، عملیات‌ها و حس و حال رزمندگان و ایثارگران پرداخته شود و این شعر در مجموع حالتی از تولید به مصرف داشت که با روندی شتابان و متأثر از فضای جنگ شکل می‌گرفت. وی افزود: حس و حال انقلابی رزمندگان در زمان جنگ ایجاب می‌کرد تا شعر دفاع مقدس و ادبیات پایداری در این سال‌ها با حالتی لحظه‌ای سروده شود تا جایی که در برخی موارد اشعار حتی به شکل نوحه و مدیحه سرایی است. این شاعر مشهدی گفت: ادبیات دفاع مقدس در سال‌های جنگ در واقع بیشتر به رویدادها متوجه بود و حالتی کوتاه مدت را در نظر داشت و از این حیث چندان به اثرات بلند مدت جنگ و پیامدهای آن توجهی نداشت و این وضعیت در آن سال‌ها بسیار طبیعی بود اما پس از جنگ شرایط به نوع دیگری رقم خورد. وی با اشاره به این که ادبیات دفاع مقدس بسیار شیرین و زیبا است و ظرافت‌های کمترشناخته‌شد‌ه‌ای دارد گفت: نمی‌شود ادبیات دفاع مقدس را نادیده گرفت چرا که این ادبیات با وجود اتمام جنگ نیز اهیمت خود را حفظ کرد و با پرداختن به دستاوردهای جنگ و تأثیرات بلند مدت آن در فرهنگ عمومی زمینه‌ساز تحولاتی فرهنگی در جامعه شد. فخرایی خاطرنشان کرد: ادبیات دفاع مقدس مفاهیمی را مورد توجه دارد که هرگز از فرهنگ ایرانی بیرون نخواهد رفت و این عناصر اساسی مانند ایثار، شهادت، جهاد، ایستادگی و مقاومت که تنها پاره‌ای از مهم‌ترین مشخصه‌ها هستند در سنت‌های دیرین جامعه ایرانی نهادینه شده است و شعر دفاع مقدس با رجوع به این مفاهیم ماندگار شده است.