محمدرضا کریمی در گفت‌گو با خبرنگار حیات در مشهد، تصریح کرد: متولد سال 48 هستم و در سال 62 بر اثر گلوله منافقین در یک درگیری به درجه جانبازی رسیدم و پس از آن از ناحیه زیر زانوی پای چپ دچار آسیب شدم. کریمی عنوان کرد: پس از مجروحیت حدود هشت ماه در بیمارستان بستری بودم و به خاطر دارم که به لحاظ روحی در وضعیتی بسیار نامناسب بودم، با خودم می‌گفتم در جوانی پای خود را از دست داده‌ام و این برایم سخت و دشوار بود. وی افزود: پس از این که پای چپ خود را از دست دادم به خاطر دارم که در خانه بستری شده بودم و بیرون نمی‌آمدم و انگیزه‌ای برای زندگی نداشتم تا این که به پیشنهاد یکی از دوستان جانباز و ورزشکارم به سالن ورزشی رفتم. کریمی تصریح کرد: پس از این که به سالن ورزشی رفتم به تدریج در چند رشته مختلف ورزش را آغاز کردم و با این که ابتدا برایم دشواری‌های زیادی داشت رفته رفته با ورزش خو گرفتم. این جانباز مشهدی خاطرنشان کرد: والیبال، بسکتبال، ویلچررانی و تنیس‌روی میز ورزش‌هایی بود که آن زمان امتحان کردم و سرانجام از بین این ورزش‌ها تنیس روی میز را انتخاب کردم و پس از این که به این رشته پرداختم و مهارت‌های اولیه آن را فرا گرفتم تنها پس از شش ماه بازیکن تنیس روی میز استان شدم. کریمی افزود: همان سال در مسابقات کشوری مقام سوم انفرادی را کسب کردم و پس از آن احساس کردم در تنیس روی میز به نوعی اشباع شده‌ام. وی عنوان کرد: تنیس روی میز ورزش خوبی بود اما برای من که در آن زمان به شدت در شور و هیجان ورزشی بودم نیاز به رشته‌ای پر تحرک‌تر بود و برای همین بود که والیبال را انتخاب کردم. کریمی با اشاره به این که رشته وزنه برداری نیز از جمله رشته‌هایی بود که او پس از تنیس روی میز امتحان کرده است گفت: در رشته وزنه برداری هم پس از مدتی مقام‌آور کشور شدم و پس از آن احساس کردم وزنه‌برداری هم نمی‌تواند آن طور که دوست دارم به هیجانات درونیم پاسخ گوید، آن زمان یک پارچه شور ورزشی بودم. این جانباز مشهدی عنوان کرد: در سال 68 ازدواج کردم و در سال 70 خداوند نخستین فرزندم مجید را به من اعطا کرد و درست در همان زمان بود که به بسکتبال با ویلچر پیوستم و در واقع به نوعی گمشده خود را یافتم. کریمی افزود: در سال 72 به اردوی تیم ملی دعوت شدم و 12 سال پایه ثابت تیم ملی بسکتبال با ویلچر کشور بودم، در مسابقات المپیک آتن، مسابقات قاره‌ای مقام نخست را کسب کردیم و در مسابقات آسیایی چند دوره مقام سوم را به دست آوردیم. کاپیتان تیم ملی بسکتبال با ویلچر کشور خاطرنشان کرد: در یکی از مسابقات به عنوان تاپ اسکور انتخاب شدم و در اروپا نیز به عنوان المپیک کوچک مقام سوم را در سال 87 به دست آوردیم. کریمی گفت: در تمام این سال‌ها ورزش به من کمک کرده است تا سختی‌های جانبازی را تحمل کنم و این ورزش بوده است که تحمل دردها را برایم ساده کرده است.