صدام دیوانه وار به استفاده از این سلاح و به ویژه عامل اعصاب و خردل علاقه نشان می داد و حتی برای سرکوب مردم کشور خود در کردستان عراق نیز به استفاده از این سلاح متوسل و پنج هزار نفر از مردم بی گناه حلبچه را به خاک و خون کشید.  در طول هشت سال جنگ تحمیلی، ایران شاهد بزرگ ترین تهاجم شیمیایی علیه نظامیان حاضر در جنگ و نیز مردم غیرنظامی در تاریخ جهان بعد از جنگ اول جهانی بود. در این 8 سال، بیش از یکصدهزار نفر از شهروندان ایرانی چه در جبهه‌های نبرد و چه در شهرها و مناطق غیرنظامی بر اثر حملات با سلاح شیمیایی شهید و یا مجروح شدند.  اوج جنایات رژیم سفاک صدام علیه ایران در دوران جنگ، حمله شیمیایی به مناطق مسکونی و غیر نظامی ایران بود. از آن جمله در جنایت آشکار جنگی در هفتم تیرماه 1367 شهر سردشت مورد بمباران شیمیایی قرار گرفت که این جنایت بزرگ منجر به شهید و مجروح شدن 4500 نفر از هموطنان ایرانی شد.  در طول جنگ مناطق مسکونی در نوار مرزی ایران نیز از حملات شیمیایی ایمن نماند و روستاهای اطراف بانه (فروردین66)، شهر حلبچه (اسفند66)، روستاهای اطراف مریوان (اسفند66 و فروردین67)، شهر نودشه (فروردین67)، روستاهای اطراف سرپل ذهاب (مرداد67) و شهر اشنویه (مرداد67) مورد تهاجم با سلاح شیمیایی قرار گرفتند و حتی در برخی مناطق صدها بمب شیمیایی بر سر مردم بی پناه ریخته شد، اما اوج این اقدام ضد انسانی و وحشیانه ی این سرسپرده غربی ها در 8 تیر ماه سال 66 به وقوع می پیوندد.  صبح روز7 تیر1366 ساکنان سردشت بر بالای کوه های مجاور شهر بادکنک هایی را دیدند که رژیم بعث به هوا فرستاده بود. آنها با تعجب به این بادکنک های کوچک که این سو و آن سو پرواز می کردند نگاه کرده و شاید به این کار عراقی ها می خندیدند، خنده ای که بعدازظهر همان روز به گریه و شاید بغضی مبدل شد. و شاید سردشتیان ساعت 15/16 متوجه شدند که منظور مزدوران بعثی از پرواز آن بادکنک ها یافتن مسیر باد برای اجرای نقشه شومشان بود  عصر همان روز ناگهان جنگنده های عراقی در آسمان سردشت ظاهر شده و به مردم کوچه و بازار که به خاطر حمایت از رزمندگان ایرانی شهر را ترک نکرده بودند خوشه خوشه بمب ریختند و یکی ازتلخ ترین صحنه های تاریخ رارقم زدند.  تصاویری که اگر دوربین عکاسان آن را همان زمان ثبت می کرد تا قرن ها تاثر هر بیننده ای را برمی انگیخت.  هفت روز از اولین ماه تابستان 1366 می‌گذرد، لحظاتی قبل از آن‌که عقربه‌های ساعت 30/4 دقیقه بعدازظهر را نشان دهد، نقطه‌های سیاهی در آسمان سردشت ظاهر می‌شود.  هواپیماها غرش می‌کنند و سپس‌ 4 بمب در شهر و 3 بمب دیگر در روستاهای اطراف فرود می‌آید، این یکی از فجیع‌ترین و وحشتناک‌ترین تهاجم شیمیایی بود که سبب کشته و مجروح شدن عده زیادی از هموطنان شد.  به علت شرایط جوی مناسب از نظر درجه حرارت و جریان ملایم هوا ،آلودگی بتدریج تاکیلومتر ها دورتر از کانون های انفجار گسترش یافت و بوی نامطبوع خردل که مشابه بوی سیر و گوگرد میباشد از فاصله دور استشمام می شد. متاسفانه بیمارستان و نقاهتگاه شهر نیز در مسیر جریان هوای آلوده قرار گرفته و برخی از پزشکان و پرستاران پس از چند ساعت به دلیل آلوده شدن ،مجبور به ترک آنجا شدند.  برق و مخابرات قطع و کلیه فعالیت های خدماتی شهر فلج شده بود زیرا اکثر کارکنان محلی مصدوم شده بودند. کادر پزشکی بهداری سپاه با کمک نیروهای محلی توانستند از دو حمام شهر به عنوان دو ایستگاه رفع آلودگی جهت زنها و مردها استفاده کنند.  ماشینهای آتش نشانی نیز مسئولیت تدارک آب حمام های شهر را عهده دار بودند. سالن ورزشی شهر به عنوان یک نقاهتگاه 150 تخته مورد استفاده قرار گرفت . با توجه به ماهیت اثر گاز خردل (برخلاف گاز اعصاب که ناگهان همه بیماران در همان ساعت اول مراجعه می کنند )ساعت ساعت بر تعداد مصدومین افزوده می شد. در نقاهتگاه درمان های اولیه انجام گرفته و مصدومین پس از پایدارشدن نسبی علائم حیاتی به شهر های دیگر اعزام می شدند.  پس از این حادثه ایران سردشت را نخستین شهر قربانی جنگ‌افزارهای شیمیایی در جهان نامید، اما سردشت نخستین مورد استفاده از بمب‌های شیمیایی توسط عراق در طول جنگ تحمیلی نبود، همان‌طور که آخرین آنها هم نبود.  هزاران نفر بلافاصله بعد از حملات وحشیانه شیمیایی عراق جان سپردند، کسانی هم نجات پیدا کردند و ماندند تا با پوست‌ها و چشم‌های سوخته و تاول زده، خاطره سوختن همنوعانشان را به نسل‌ها منتقل کنند، آنانی که ماندند هنوز از دردهای طولانی و وخیم در عذابند.  به رغم ارتکاب این جنایت هولناک، مجامع جهانی هیچ اقدامی در جلوگیری از ادامه تجاوز به عمل نیاوردند، حتی آن رژیم خونخوار را هم ملامت نکردند و چون گذشته بی‏اعتنا از کنار این حادثه گذشتند.  وسعت این اقدامات مغایر با قوانین بین المللی به حدی بود که حتی شهروندان عراقی هم از آن در امان نبودند به گونه ای که حتی در اسفند ماه سال ۶۶بمبارانی که در شهر حلبچه در منطقه کردستان عراق رخ می دهد طی آن صدها نفر از اهالی منطقه جان خود را از دست می دهند.  حالا هم گرچه سالهاست از آن بمباران وحشیانه می گذرد، اما هنوز اثرات آن بر پیکره ی بازماندگان این حادثه باقی مانده است که در این راستا رسول خضری نماینده مردم سردشت و ایرانشهر در گفت و گو با خبرگزاری خانه ملت از حال و هوای این روزهای شهر و مردم سر دشت می گوید.  رسول خضری با بیان اینکه شهر سردشت نخستین قربانی سلاح های شیمیایی با این میزان تلفات در جهان است، گفت: تعداد مصدومان و مجروحان این واقعه هولناک حدود 8000 تن است که هر کدام مشکلات و مطلبات خاص خود را دارند.  نماینده مردم سردشت و پیرانشهر با تاکید بر اینکه مردم سردشت از دولت و شخص آقای رئیس جمهور انتظاراتی دارند، تصریح کرد:یکی از این درخواست ها طرح دعوا در مجامع بین المللی و دادگاه لاهه علیه کشورهایی که این سلاح های شیمیایی را در اختیار رژیم بعث قرار داده اند است که حقوق و غرامت آن ها پرداخت شود.  عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی یکی دیگر از درخواست های مردم سردشت را احراز هویت جانبازی آنها دانست و گفت: تعدادی ازمجروحان علی رغم انجام آزمایش های گوناگون هنوز احراز هویت نشده اند که امیدواریم این دو مطالبه هر چه سریعتر پیگیری شود.  خضری گفت: بمباران این شهر به خاطر مقاومت غیورمردان آن بود که با توجه به بمباران های سنگین توپخانه های صدام شهر را خالی از سکنه نکرده و پشتیبان اصلی برای نظام و رزمندگان بودند.  نماینده مردم سردشت با بیان اینکه سنگین تر از بمباران شیمیایی فضای مرگبار حقوق بشر جهانی بود، تصریح کرد: جامعه جهانی در سکوت مطلق و بدون هیچ واکنشی نسبت به این عمل جنایتکارانه صدام سبب شد که جنایت هولناک و گسترده تر بمباران شیمیایی حلبچه رخ دهد، که اگر جامعه جهانی واکنش نشان مناسب از خود نشان می داد بار دیگر فاجعه ای جهانی رخ نمی داد.  در پایان سوالی که مطرح میشود این است که به راستی چه کسانی و با چه هدفی این سلاح های شیمیایی را در اختیار صدام قرار داده اند؟ کسانی که ادعای حقوق بشر و صلح طلبی آنها گوش جهانیان را کر کرده است چه پاسخی برای اقناع افکار جهانی دارند؟