سید شهاب الدین بصام تبار، متولد 1343 است که در سال 64 از ناحیه نخاع مجروح شده است. قبل از مجروحیت، ورزش مورد علاقه اش والیبال بوده که به گفته خودش نزدیک دو سال هم آن را در سطح حرفه ای پیگیری می کرده است. رشته ورزش باستانی و زورخانه ای هم در کنار والیبال، دیگر رشته مورد علاقه اش بوده است. بعد از مجروحیت و کسب مدال افتخار جانبازی در جبهه های حق علیه باطل، به دلیل جانبازی و محدودیت های جسمی، فقط ورزش باستانی را پیگیری کرده است. چندسالی نیز در حوزه وزنه برداری جانبازان و معلولین به طور حرفه ای کار کرده است. البته خودش می گوید که ورزش باستانی را هیچ گاه کنار نگذاشته است. با او به گفت و گویی نشستیم تا حال و هوای یک بسیجی رزمنده جانباز که امروز در میدان ورزش در حال تلاش است را بیشتر جویا شویم.  بصام تبار با اشاره به سوابق ورزشی خود می گوید: سال 75 ورزش تیر و کمان را شروع کردم. اولین پیشگامان این ورزش در جانبازان و معلولین ما بودیم. در مسابقات بین المللی تیر و کمان سال 2010 مقام سومی را در رشته کامپاند کسب کردم. آن دوره از مسابقات در کشور چک برگزار می شد. سال 1390نیز در مسابقات آسیایی ورزش باستانی که در تاجیکستان برگزار شد، در رشته های میل سنگین و کباده مقام نائب قهرمانی را کسب کردم.  وی با اشاره به جرقه اولیه ورود به ورزش پس از مجروحیت می افزاید: من قبل از مجروحیت ورزش می کردم و به این کار علاقه داشتم.وقتی که موضوع مجروحیت پیش آمد و دوره اولیه درمان بعد از جانبازی طی شد، دیدیم که کاری مفیدتر از ورزش نمی توان انجام داد. شرایط برای من عوض شده بود و لازم بود تغییراتی متناسب با این شرایط جدید انجام دهم. البته ابتدا برای من بسیار دشوار بود. اما چاره ای نداشتم و باید به این شرایط جسمی جدید عادت می کردم.  بصام تبار خاطر نشان می کند: متوجه شدم اگر تحرکم کم باشد روز به روز بیماری های بیشتری به سراغم می آید. بچه های دیگر را که مانند من از نخاع مجروح شده بودند، دیدم و از تجربه دیگران استفاده کردم. ورزش را شروع کردم و سعی کردم به آمادگی جسمی که قبل از مجروحیت داشتم، برسم.  این قهرمان جانباز می گوید: اثرات ورزش را برای کسی که معلولیت پیدا کرده است به وضوح دیدم.بعد از آن تصمیم گرفتم زمان ورزشم را بیشتر کنم و برای ورزش قهرمانی هدف گزاری کردم.و البته اثرات آن را هم به عینه دیدم. بیماری ها خیلی کمتر شد. عضلاتم بسیار قوی تر شد و روحیه شاداب تری نیز پیدا کردم.  وی می افزاید: البته در آن دوره ای که بیشتر فعالیت ما ورزش قهرمانی بود، بیشتر وقت هم در روز برای تمرین می رفت. و الان وقت فراغت ما بیشتر شده است. هر مقداری که وقت بیشتری می گذاشتیم، نتیجه بهتر و قابل قبول تری هم می گرفتیم . سعی می کردیم وقت بیکاری و بطالت خود را به حداقل رسانده و بیشتر تمرین کنیم.  بصام تبار مجدد گریزی به ورزش باستانی می زند و خاطر نشان می کند: در ورزش باستانی من 33 سال سابقه دارم . قبل از مجروحیت این ورزش را شروع کردم. سال 87 به من کمربند پهلوانی دادند. این نشان پهلوانی برای جانبازان کمربند و برای افراد معمولی بازوبند است.  وی برخی از همرزمان ورزشکار خود را نیز نام می برد و می گوید: جانبازان زیادی بعد از مجروحیتشان از شهرهای مختلف به بحث ورزش ورود کردند.از گردان خودمان ،آقای موسی پور که قبل از مجروحیت کشتی گیر بود، بعد از مجروحیت، ورزش باستانی را شروع کرد.آقای ملک زاده هم که الان اسایشگاه ثارالله هستند، در حوزه ورزش باستانی صاحب افتخارات زیادی هستند.  وی در خصوص مدیریت ورزش جانبازان می افزاید: مسولین یک سری وظایف برای خود تعریف کردند و دارند کار خود را انجام می دهند. فدراسیون و بنیاد شهید هم حقا و انصافا نهایت تلاش خود را انجام داده اند. البته بهتر از این هم می شود کار کرد . مخصوصا در حوزه ورزش قهرمانی. خیلی از مسولین مشکل بودجه را مطرح می کنند. من پیشنهاد می کنم که دولت درصدی از بودجه هر ارگان خود را به ورزش جانبازان و معلولین اختصاص دهد.فکر می کنم با این کار تحول عظیمی در حوزه ورزش جانبازان ایجاد خواهد شد. وی خاطر نشان می کند: در حوزه ورزش جانبازان و معلولین، هم اندیشی و همفکری بسیار مفید است. سرمایه گذاری هم بسیار مهم است. شاید مقدار کمی سرمایه با برنامه ریزی دقیق، اثرات فراوان بگذارد. گاهی اوقات همایش و جلساتی برگزار می شود که هیچ خروجی ندارد.برخی اوقات دیده می شود جانبازان به حال خود رها می شوند و برنامه ریزی دقیقی برای آن ها وجود ندارد. چند سال یک بار به طور اتفاقی یک پدیده در ورزش جانبازان ظهور می کند که نمی توان گفت که این محصول برنامه ریزی است.  بصام تبار در مورد اخلاق ورزشی هم به دیگر ورزشکاران توصیه می کند و می گوید: من چون ورزش باستانی انجام می دهم، خیلی به این فکر می کنم یک ورزشکار خوب هرچقدر بدنش تقویت می شود و رو به جلو می رود، منش پهلوانی خود را هم باید تقویت کند. رذائل اخلاقی مانند ریا و خودپسندی را باید از خود دور کند. دوست داشتم که ایثار و گذشت و مردانگی که شهدا در جبهه داشتند، هر جانباز ورزشکاری به سهم خود آن را در صحنه ورزش پیاده کند . اخلاق حسنه و خوب خیلی مهم است که هر کس در ابتدا باید در خانواده داشته باشد، بعد هم در صحنه ورزش . من هر چقدر بدن قوی داشته باشم ، اما نتوانم در برابر خداوند سجده بکنم، این قدرت من به چه دردی می خورد؟ این ورزشکار جانباز در پایان به خبرنگار حیات می گوید: ورزشکاری لایق قدردانی است که هر چقدر بدنش تقویت می شود، سجده اش هم در برابر خدا بیشتر شود. خشوع و خضوعش بیشتر شود. صرف این که یک ورزشکار بدنش نیرومند تر شود، ارزشی ندارد. حتی اگر همه از اون تحسین کنند.