به گزارش خبرگزاری حیات؛ دو سپاه اصفهان و خوزستان در این عملیات شرکت داشتند. نیروهای ایران در پیشروی اولیه از جزایر مجنون موفق به گرفتن پاسگاه ترابه و تسخیر بخشی از بزرگراه بغداد- بصره شدند. با این حال پاتک عراقی‌ها نیروهای ایرانی را به عقب راندند و حالت واماندگی جنگ ادامه یافت. پس از شکست در تسخیر بصره در بین سال‌های ۱۳۶۲-۱۳۶۳ ایرانی‌ها هدف خود را متوجه تسخیر بزرگراه بغداد- بصره کردند. اولین این تلاش‌ها نبرد نیزارها بود که با شکست نیروهای ایرانی همراه بود و آن‌ها تنها موفق به تسخیر جزایر مجنون در قسمت عراقی هورالعظیم شدند. با این حال ایرانی‌ها برنامه ریزی برای ادامه تهاجم را ادامه دادند که این امر منجر به عملیات بدر شد. این عملیات با الهام از اولین نبرد پیامبر اسلام نامگذاری شد. هدف عملیات تسخیر بزرگراه بغداد- بصره بود که محور ارتباطی حیاتی بین این دو شهر بزرگ محسوب می‌شد. هدف دیگر این عملیات عبور از رودخانه دجله بود که عملا شهر بصره را از باقی عراق جدا می‌نمود و همچنین ضربه روانی بزرگی برای نیروهای عراقی به شمار می‌رفت. این عملیات مشابه عملیات خیبر بود غیر از این که برنامه ریزی مفصلی برای آن انجام شده بود. ایرانی‌ها برای این عملیات از صد هزار نیروی عملیاتی با پشتیبانی شصت‌هزار نیرو ذخیره استفاده نمودند. ایرانی ها با ارزیابی نیزارها نقاط مناسب برای استقرار تانک‌ های را شناسایی کرده بودند. ایران برای گذر از نیزارها از پل‌های شناور استفاده می‌کرد و نیروهای داوطلب بسیج را به سلاح‌های ضد تانک مجهز نموده ‌بود. در این زمان کشورمان شروع به سازماندهی نیروهای داوطلب بسیج و پاسدار را در قالب نیروهای نظامی منظم نمود. با این حال و با اینکه هموطنانمان روحیه بالایی برای نبرد داشتند و غالبا نفرات بیشتری نسبت به عراقی ها داشتند و قوای نظامی ایران همچنین از تحریم‌های ایالات متحده با نام عملیات ثابت قدم در مضیقه بود. در طرف مقابل ارتش عراق با فرماندهی ژنرالسلطان هاشم أحمد محمد الطائی از تجهیزات مدرن٬ آموزش بهتر٬ و استفاده غیرقانونی از سلاح‌های شیمیایی برخوردار بودند. نبرد: در ۲۰ اسفند ۱۳۶۳ نیروهای ایرانی در نزدیکی جزایر مجنون و در شهر قرنه٬ در محل تلاقی رود فرات با بزرگراه پیاده شده و تهاجم به سمت بزرگراه را آغاز نمودند. آن‌ها توانستند بخشی از بزرگراه را به تسخیر خود درآورند که در این زمان با پاتک نیروهای عراقی که توسط توپخانه٬ قوای زرهی و نیروی هوایی مواجه شدند. این عملیات نخستین عملیاتی بود که نیروهای ویژه گارد ریاست جمهوری عراق به عنوان نیروی ذخیره در آن شرکت نمودند.   در ابتدای عملیات زرمندگان کشورمان با اصل غافلگیری به سمت عراقی‌ها یورش بردند و جبهه‌ای به طول ۱۲ کیلومتر در برابر لشکر ۴ام عراق گشودند. سرانجام در ۲۳ اسفند با فشار بیش از حد نیروهای ایران توانست با شکستن خطوط عراقی از شمال قرنه به داخل خطوط عراقی نفوذ نمایند. پس از دو روز نبرد نیروهای سپاه پاسداران با حمایت تانک و توپخانه ۱۶ کیلومتر به داخل خطوط عراقی نفوذ کردند. در همان شب سی هزار نیروی ایرانی خود را به رودخانه دجله رسانیدند. آن ها با استفاده از سه پل شناور که یکی از آن ها توانایی عبور خودروهای سنگین را داشت از رودخانه عبور کرده و با پیشروی در ساحل مقابل بزرگراه را به اشغال خود درآوردند. با این حال با وجود موفقیت ایرانی ها بطور گسترده‌ای خود را در معرض آتش دشمن قرار دادند و همزمان از کمبود تجهیزات رنج می‌بردند. پاسخ صدام استفاده از سلاح‌های شیمیایی بر علیه نیروهای مستقر و نیز آغاز دور دوم جنگ شهرها و بمباران و موشک‌‌باران ۲۲ شهر ایران از جمله تهران٬ تبریز٬ اصفهان و شیراز بود. عراقی‌ها از پیش توپخانه خود را بر روی مواضع اطراف بزرگراه هدف گیری نموده بودند. هنگامی که ایرانی‌ها به اهداف خود در تسخیر بزرگراه رسیدند عراقی‌ها پاتک خود را آغاز نمودند. نیروهای عراقی تحت امر ژنرال سلطان هاشم أحمد محمد الطائی و ژنرال جمال زانون٬ حملات هوایی و توپخانه‌ای را بر علیه نیروهای ایرانی شروع نمودند. سپس آنها با استفاده از توپخانه٬ تانک و نیروهای زرهی شروع به عملیات گازانبری نمودند. در اوج نبرد صدام دستور به استفاده از سلاح های شیمیایی داد. همزمان عراقی ها با استفاده از لوله‌های ویژه‌ای آب دجله را به داخل خاکریزهای ایرانی هدایت نمودند. تحت فشار شدید عراقی ها٬ نیروهای ایران مجبور به عقب نشینی شدند. حملات بالگردها هنگام عقب نشینی ایرانی‌ها تلفات بیشتری به آن‌ها وارد نمود. تا ۲۵ اسفند ایرانی‌ها به داخل نیزارها عقب رانده شده بودند. کشورمان عملیات تهاجمی دیگری را نیز برای زمان بعد از تصرف بزرگراه طرح‌ریزی نموده بودند که شروع با تاخیر خارج از برنامه آن طرح به شکست انجامید. سرانجام ایرانی‌ها از مواضع تسخیر شده عقب رانده شدند. تلفات زیادی به هر دو طرف وارد شد در طرف ایران ۱۵هزار و در طرف عراق ده هزار کشته بر جای ماند. سرانجام نیز نیروهای ایرانی به مواضع قبلی خود در نیزارهای هورالعظیم عقب رانده شدند.