به گزارش خبرنگار خبرگزاری حیات، یادنامه شهید احمد زارعی با عنوان "ستاره احمد" به کوشش مصطفی محدثی‌خراسانی توسط انتشارات سوره مهر به‌ مناسبت بیست ‌ و یکمین سالگرد درگذشت این شاعر و فعال فرهنگی خراسانی منتشر شد. در کتاب "ستاره احمد" که با سال شمار زندگی شهید زارعی آغاز می‌شود، نوشتاری از محمدحسین جعفریان، مجید نظافت، علیرضا کمری، جواد محقق، مرتضی امیری‌اسفندقه، رضا اسماعیلی، بهروز اثباتی، سهیل محمودی و علیرضا مختارپور گردآوری شده است. کوششی برای کشف نیز از دیگر بخش‌های این اثر است که در آن مقاله‌ای از شهید زارعی درباره ادبیات و شعر منتشر شده است و بخش دیگری از کتاب "ستاره احمد" در بر دارنده شعرهای این شاعر شهید خراسانی است که درباره موضوعات مختلف انقلاب اسلامی سروده شده‌اند. مصطفی محدثی خراسانی؛ شاعر و پژوهشگر نیز در این باره گفت: این کتاب با هدف معرفی هرچه بهتر و کامل‌تر شهید زارعی در شکل‌گیری نهادهای فرهنگی انقلاب نوشته شده است. وی ادامه داد: راه‌اندازی کنگره‌های شعر جنگ، تلاش برای چاپ مجلاتی مانند نهال انقلاب، امید انقلاب، پیگیری برای راه‌اندازی تبلیغات اسلامی در دانشگاه امام حسین (ع) و مهمتر از آن تربیت نسل بزرگی از شاعران کشور از جمله فعالیت‌ها و خدماتی است که شهید زارعی در راه انقلاب انجام داد. محدثی خراسانی افزود: شهید زارعی از پیشتازان شعر اعتراض در سال‌های انقلاب بود و از وی به کوشش محمدکاظم کاظمی و محمدحسین جعفریان کتابی نیز با عنوان "شیر در قفس 902" منتشر شده است. شهید زارعی در کنار این فعالیت‌‌ها، یکی از افراد تأثیرگذار در میان شاعران جوان به ویژه شاعران جوان خراسان بود. لازم به ذکر است، احمد زارعی در سال 1337 در قائنات بیرجند به دنیا آمد و در سه سالگی به همراه خانواده اش به شهر مشهد مهاجرت کرد و سال 54 با رتبه 45 در دانشگاه تهران قبول شد. زارعی در هشت سال دفاع مقدس در شورای فرماندهی کردستان به همراه شهیدان همت و صیاد شیرازی و سردار رحیم صفوی حضور داشت. زارعی به گفته همسرش جزء اولین کسانی بوده که قضیه حلبچه را اطلاع می دهد و از سال 65 به بعد عوارض آن روزها در بدنش باقی می ماند. وی پس از پایان جنگ به عنوان معاون تبلیغات سپاه پاسداران انتخاب شد و سپس معاونت پژوهشی حوزه هنری را برعهده گرفت. از همان سال های پس از جنگ احمد به دنبال گمشده ای می گشت و برای ماندن میلی نداشت و پلنگ خشمگین در مدار بسته قفس شهر جانش به ستوه آمده بود و سرانجام در 19 دی سال 72 در بیمارستان خاتم‌الانبیاء، بر اثر عوارض شیمیایی به دیدار یاران سفر کرده خویش شتافت. آخرین نوشته: هیچ گاه بدین گونه شهادت را نزدیک به خود و در درون خود احساس نکرده ام. در میان قفسه سینه ام ، میان گوش های قلبم، و در مغز شقیقه هایم. بوی همه برادران شهیدم را می شنوم. بویی آشنا ولی مرموز، نه مرموز که ناشناخته نزدیک به عطر گل سرخ، نزدیک به عطر لاله های وحشی میان بیابان که همیشه بغل بغل آنها را می چیدم و سرشار از لاله به خانه در دامن مادرم و در آغوش مادرم که بوی دوران کودکیم و شیرخوارگیم را می داد فرود می آمدم. وه چه عطر شگفتی ... شعر زیر سروده‌ای از شهید احمد زارعی درباره شهید مرتضی آوینی است: به یاد برادر شهیدم، سید شهیدان اهل ‌قلم، مرتضی آوینی و آن آخرین نماز و ما کجا و تو ای باصفا کجا بودی تو از نخست شهیدی میان ما بودی تو از نخست صدایت ز جنس خاک نبود نمی‌شنید صدا را کسی که پاک نبود صدای تو که به رنگ دعا درآمده بود دعای تو که ز خود تا خدا برآمده بود صدا نبود که گویی نماز می‌خواندی شهود بود شهود آنچه باز می‌خواندی در آن کلام که طعم نماز را می‌داد و عطر زنده شب‌های راز را می‌داد در آن صدا که طنینی ز وحی در آن بود حضور مهر ولایت همیشه تابان بود بدون واژه بدون گلو سخن می‌گفت بدون من‌ همه اویی ز او سخن می‌گفت صدا صدای بسیج از گلوی عرفان بود صدا صدای شهیدی میان میدان بود از آن شهید که در هر نماز گلگون بود از آن شهید که محراب غرقه در خون بود میان تیره مه روی در سپیدی داشت میان پیرهن خویشتن شهیدی داشت پس آن نماز که خواندی نماز هجرت بود ز من نماز نهان و تو را شهادت بود