در کتاب «رمز مقاومت» خاطرات آزادگان درباره امام خمینی(ره) است که به کوشش عبدالمجید رحمانیان نوشته است.در مقدمه این کتاب به قلم مرحوم سیدعلی اکبر ابوترابی فرد نوشته شده: «درباره اثرات نام و یاد امام خمینی(ره) بر روحیه برادران عزیز ما در تنگنای اسارت هر چه بگوییم کم گفته ایم و شاید نتوانیم همه آن واقعیت ها را بیان کنیم...برادران آزاده ما در اسارتگاه های دشمن همیشه و در شرایط و حالات مختلف نام و کلمات گهربار حضرت امام را بر زبان خود جاری می کردند و برای اینکه از آن خورشید جهان افروز گرما و روشتی بگیرند، دمادم ویژگی های برجسته او را بیان می کردند و در مسیر پرتلاظم اسارت وفادار و پایبند به آن رهبر فرزانه، امیدوارانه و مقاوم پیش می رفتند...به هر حال اگر اسرای ما در کنار حضرت امام نبودند و این افتخار را نداشتند ولی خاطره ها و بیانات ایشان، همچون شمع فروزانی روشنی بخش محفل به ظاهر بی رونق برادران اسیر بود و عامل بسیار موثری در وفاداری و صبر و شکیبایی اسرای ایرانی محسوب می گشت و دشمن با همه تهدیدات و ضرب و شتم ها نمی توانست آنها را در هم بشکند.»کتاب حاضر مشتمل بر پنج گفتار کلی با عناوین، «محبوب ترین نام»، «عشق به امام خمینی روحیه بخش و راه گشا»، «زیبایی آفرینی های هنری»، «وصف امام از زبان عراقی ها» و «غروب خورشید دل افروز» می باد که هر گفتار نیز از چند بخش با موضوعات مختلف تشکیل شده است.«محبوب ترین نام»عنوان گفتار اول کتاب می باشد و به موضوع دشمن بعثی برای محو کردن نام و یاد امام خمینی از دل و اندیشه اسیران ایرانی پرداخته است.عناوین بخش های این گفتار عبارتند از:الف)شناسایی وفاداران امام خمینی: نیروهای بعث عراق از همان ابتدای به اسارت گرفتن نیروهای رزمنده ایرانی به نام امام خمینی حساس بوده و تصور می کردند که عده ای خاص از اسرا منتسب به امام هستند و بر همین اساس در تلاش بودند تا آنها را شناسایی نموده و مورد شکنجه و آزار بیشتری قرار دهند. در همین رابطه خاطراتی از آزادگان سرافراز میهن اسلامی مان درج شده است.ب)«می میرم، ولی به رهبرم اهانت نمی کنم»: دشمن کیته توز بعثی قصد داشت علاوه بر شناسایی و شکنجه اسیرانی که به نظر آنها وابستگی به امام خمینی دارند، آنان را وادار سازند به امام خمینی توهین کرده و ناسزا بگویند تا ضمن شکستن حریم مقدس حضرت امام پیمان فی مابین اسرا و مقتدایشان را گسسته و از بین ببرند. اما مقاومت اسرای ایرانی در مقاومت آنان، دشمن را در سیدن به هدف شان ناکام می گذارند.ج) «دشمنان آفتاب»: در دوران هشت ساله جنگ تحمیلی، رزمندگان ایرانی معمولاً عکسی از حضرت امام خمینی را نزد خود نگه می داشتند. در هنگامی که نیروهای ایرانی به اسارت دشمن در می آمدند، اگر زمان تفتیش و بازرسی آنها عکسی از حضرت امام درنزد آنان پیدا می شد، مورد شکنجه قرار واقع می شدند. در این موارد آزادگان از خود عکس العمل هایی نشان می دادند که حاکی از عشق و ایمان آنها به رهبرشان بود.د) «پاسخ های بی هراس»: همان طور که در بخش دوم گفته شد، نیروهای عراقی از اسرای ایرانی می خواستند تا به حضرت امام(ره) توهین کنند، اما آزادگان سرافراز علیرغم ضرب و شتم صورت گرفته ضمن مقاومت، پاسخ های دندان شکنی به دشمن بعثی می دادند. نمونه هایی از این مقاومت ها و پاسخ ها در خاطرات این بخش بیان شده است.هـ) «شجاعت یاران امام»: در این بخش خاطراتی از شجاعت، دلیری و ایستادگی اسیران ایرانی در برابر اقدامات توهین آمیز دشمن بعثی بیان شده است. عناوین این خاطرات عبارت است: حیله های متنوع، چهره دلبر، پیرمرد زنده دل، اعتصاب و فریاد امام. و) «رمز عملیات»: در دوران اسارت، هر زمان که آزار و شکنجه و فشارهای نیروهای دشمن در اردوگاه ها افزایش می یافت، فریاد الله اکبر و خمینی رهبر اسرای ایرانی در فضای اردوگاه ها طنین انداز می شد و هراس در دل دشمن زبون می انداخت.دو خاطره از آزادگان با عنوان های فریاد هماهنگ و ایمان های راسخ که در این بخش درج شده، نمونه هایی ازاین خروش و ایستادگی است.گفتار دوم با عنوان «عشق به امام خمینی، روحیه بخش و راه گشا» به موضوع اقدامات روحیه بخش اسرای ایرانی در دوران اسارت می پردازد و شامل سه بخش است:الف) «صلوات های سرورآفرین و دشمن شکن»: همان گونه که از عنوان این بخش پیداست، صلوات فرستادن اسرای ایرانی پس از ذکر نام امام خمینی و واکنش نیروهای عراقی به این اقدام موضوع خاطرات این بخش است.ب) «عشقی راه گشا»: اسیران ایرانی به خاطر عشق و علاقه و ارتباط قلبی که با امام خود داشتند همیشه جویای سلامتی ایشان بوده و صحت و تندرستی امام برای اسرا اهمیت بسیاری داشت به همین جهت در دوران اسارت خواندن دعا برای سلامتی امام بخشی از اعمال عبادی آزادگان بود. علاوه بر دعا، صلوات، نذر و روزه از دیگر برنامه های اسیران ایرانی برای سلامتی امام خمینی بوده است.ج) «انیس غربت»: یکی از آرزوهای اسرای ایرانی در دوران اسارت، دیدن عکس امام یا شنیدن صدای ایشان بود. همچنین اطلاع از اخلاقیات و زندگی و روحیات امام خمینی از کسانی که قبلاً به حضور امام رسیده بودند، همواره آرامش بخش کجالس انس اسیران بوده است. به جز شنیدن سخنان این افراد، یکی دیگر از راه های کسب خبر و ارتباط با حضرت امام، نامه های ارسالی به ایران بود که علیراغم ممانعت و سنسور و مشکلات دیگر، صورت می پذیرفت.زمانی که در جواب بعضی نامه ها دستخط امام به اردوگاه می رسید، بیشترین خوشحالی و شادمانی را برای آزادگان پدید می آورد. «زیبایی آفرینی های هنری» عنوان گفتار سوم کتاب است که به موضوع فعالیت های هنری آزادگان برای زنده نگه داشتن نام و یاد امام خمینی در دوران اسارت می پردازد.گفتار سوم متشکل از چهار بخش است:الف) «تصویرگری های پررنج و عاشقانه»: یکی از راه هایی که آزادگان می تواسنتند توسط آن عشق و علاقه خود را به امام خمینی نمایان سازند، فعالیت ها و کارهای هنری بود. فعالیت های هنری اسرا، جلوه ای از عشق به امام بود که در قالب نقاشی، تئاتر، سرود و نشر پیام ها و سخنان امام به صورت خوشنویسی صورت می پذیرفت.ب) «جشن های سرور آفرین»: اسیران ایرانی در دوران اسارت با وجود سختی های موجود مصر به برگزاری جشن های مبلاد ائمه معصومین(ع) و جشن های سالگرد پیروزی انقلاب بودند و در مرکز این جشن ها امام خمینی قرار داشت.در این جشن ها، فعالیت های متنوع و زیادی مانند رژه نمایشی در مقابل تصویر امام، جشنواره سرود و شعر، نمایش های هنری بویژه تئاتر، مسابقات ورزشی، انیمیشن و اسلاید و تهیه شیرینی صورت می پذیرفت.ج) «سرودها، آرام بخش و حرکت آفرین»: در دوران اسارت، سرود به اندازه دعا برای اسیران ایرانی تأثیرگذار و روحیه بخش بوده است. یکی از موضوعات مهم که محور اساسی در سروده ها و اشعار اسرا بوده، امام خمینی (ره) می باشد.د)«آهنگ های موزون درونی»: یکی از برنامه های روحیه بخش و اثرگذار در دوران اسارت که در تقویت روحیه اسیران نقش مهمی ایفا می کرد، برگزاری جلسات مشاعره شبانه و جشنواره شعرخوانی به مناسبت های مختلف بوده است. در این بخش سه قطعه شعر با عناوین «فریاد قرن»، «آتش مهر» و «نور هدایت» که توسط اسرای ایرانی در وصف امام خمینی(ره) سروده شده، درج شده است.عنوان گفتار چهارم کتاب، «وصف امام خمینی از زبان عراقی ها» است.در دوران اسارت رفتار خوب و جذب کننده اسرای ایرانی در اردوگاه ها باعث شده بود که دشمن ضمن اعتراف به این موضوع، آن خوبی ها را از امام خمینی بدانند. برخی از عراقی ها از رفتار اسرا تأثیر پذیرفته و علاه بر تغییر گفتار، همکاری هایی با بعضی اسرا داشتند. آوردن رادیو، کتاب دعا، باتری رادیو و اخبار از این گونه همکاری ها بوده است. اوج محبت آنان زمانی بود که ضمن ستایش امام، نام او را با احترام و بزرگی یاد می کردند.گفتار پنجم کتاب با عنوان «غروب خورشید دل افروز»، اختصاص به رحلت حضرت امام خمینی دارد. اسیران ایرانی در اسارت هرگاه کوچک ترین خبری از کسالت حضرت امام می شنیدند دست به دعا برداشته و آرزوی سلامتی او را از خداوند مسئلت می نمودند. پخش خبر بیماری و سپس رحلت امام خمینی(ره) در اسارتگاه های عراق همه اسرای مقاوم و عاشق را بی تاب و توان کرد و آنان را برای همیشه دغدار نمود.خاطرات این گفتار به موضوع انتشار خبر بیماری و ارتحال امام خمینی در اردوگاه ها و واکنش اسرا به این موضوع، اختصاص دارد.