درس‌های متعددی که امام خمینی(س) از آموزگار بزرگ عزت و سرافرازی یعنی حضرت حسین(ع) آموخته و آن را زینت بخش تفکر و عمل خود قرارداده و در انتقال آن به مردم انقلابی ایران موفق عمل کرده است، سرشار از آزادگی و عزت مداری و سرافرازی است که خود حاصل ظلم ستیزی و عدالت خواهی و البته درسی است که هنوز هم و برای همیشه ماندگار و آموختنی است. آن چه ارائه می شود، فرازی از یک پیام حضرت امام(ره) است که به مناسبت سوم شعبان سالروز ولادت حضرت حسین(ع) صادر شده است:  «عید سعید پر برکت سوم شعبان المعظم، ولادت با سعادت سید مظلومان، بر مظلومان جهان مبارک باد. این روز شریف که طلیعه ادامه بعثت خاتم الانبیا- صلى اللَّه علیه و آله و سلم- بوده است مبارک بوده و خواهد بود. اگر عاشورا و فداکارى خاندان پیامبر نبود، بعثت و زحمات جانفرساى نبى اکرم را طاغوتیان آن زمان به نابودى کشانده بودند. و اگر عاشورا نبود، منطق جاهلیت ابوسفیانیان که مى‏‌خواستند قلم سرخ بر وحى و کتاب بکشند و یزید یادگار عصر تاریک بت ‏پرستى که به گمان خود با کشتن و به شهادت کشیدن فرزندان وحى امید داشت اساس اسلام را برچیند و با صراحت و اعلام «لا خبر جاء و لا وحى نزل» بنیاد حکومت الهى را برکند. نمى‏‌دانستیم به سر قرآن کریم و اسلام عزیز چه مى‌‏آمد. لکن اراده خداوند متعال بر آن بوده و هست که اسلام رهایى‏‌بخش و قرآن هدایت افروز را جاوید نگه دارد و با خون شهیدانى چون فرزندان وحى احیا و پشتیبانى فرماید و از آسیب دهر نگه دارد و حسین بن على آن عصاره نبوت و یادگار ولایت را برانگیزد، تا جان خود و عزیزانش را فداى عقیدت خویش و امت معظم پیامبر اکرم نماید، تا در امتداد تاریخ، خون پاک او بجوشد و دین خدا را آبیارى فرماید و از وحى و از رهاوردهاى آن پاسدارى نماید.»  (صحیفه امام، ج‏14، ص:406و407)