تهران_حیات بیمارستان بستری شد. چندتا عمل کرده بود. چند بار به هوش آمد و گفت: "نمازم قضا نشود." شدت بی‌هوشی زیاد بود، نمیتونست کامل چشمانش را باز کنه. من و دکتر چند بار تأکید کردیم، که موقع نماز خبرش میکنیم اما تحمل نکرد بعد از یک ساعت چشمانش را باز کرد و با تمام ناتوانی حاصل از بیهوشی روی تخت به صورت خوابیده نماز خواند. در بین نماز گاهی اوقات بیهوشی بر او غلبه میکرد، ولی در هر صورت نمازش را خواند بعد از اینکه سلام نماز را داد، بی‌هوش روی تخت افتاد و خوابید. شهید علی رضا نوری