تهران - حیاتحیات قلب در گریه است و آن «قتیل العَرَبات» کشته شد تا ما بگرییم؛ خورشید عشق را به دیار مرده قلب هایمان دعوت کنیم و برف ها آب شوند و فصل انجماد سپری شود... خون حسین (ع) و اصحابش کهکشانی است که بر آسمان دنیا راه قبله را می نمایاند. بگذار اصحاب دنیا ندانند. کِرم لجن زار چگونه بداند که بیرون از دنیایی که او تن می پرورد چیست؟ زمین و آسمان او همان است و اگر او را از آن لجن زار بیرون کشند، می میرد. امت محمد (ص) را آن روز جز حسین (ع) ملجاً و پناهی نبود. چه خود بدانند و چه ندانند، چه شکر نعمت بگزارند و چه نگزارند. واقعه عاشورا دروازه ای از نور است که آنان را از ظلم آباد یزیدیان به نورآباد عشق رهنمون می شود؛ اگر نبود خون حسین(ع)، خورشید سرد می شد و دیگر در آفاق جاودانه شب نشانی از نور باقی نمی ماند... حسین (ع) چشمه خورشید است. منبع: کتاب فتح خون