چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی                   که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودیبگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست              گرم به هر سر مویی هزار جان بودیبرات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب               گرش نشان امان از بد زمان بودیگرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز                     سریر عزتم آن خاک آستان بودیز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک              که بر دو دیده ما حکم او روان بودیاگر نه دایره عشق راه بربستی                       چو نقطه حافظ سرگشته در میان بودی