تهران - حیاتخدایا! ما رادر ماه میهمانی ات میهمان همیشگی خودت کن! مثل شهدا!... با شتاب به سمت حرم امیر المؤمنین علیه السلام حرکت کردیم؛ ...رسیدیم به حرم و ضریح را دیدیم که سید خالد به ما گفت : چون تا ده دقیقه ی دیگر مضیف (مهمانسرای حضرت ) تعطیل می شود بهتر است برویم غذای حضرت را بخوریم و بعد زیارت کاملی داشته باشیم؛ پذیرفتیم !وقتی برگشتیم برای زیارت دیدیم که درهای حرم را بسته اند برای غبار روبی ( بعدا" فهمیدیم که از فیض حضور در آیین غبار روبی محروم شدیم و شاید حکمتش این ماجرایی بود که تعریف می کنم!!!) ناچار در ایوان باصفای مشهور (واقعا" عجب صفایی دارد)حرم نماز خواندیم و به زیارت و دعا در انتظار لحظه ی فتح المبین نشسته بودیم که "دکتر در علی" دعوتم کرد در جمع خودشان که با دو جوان عراقی مشغول صحبت بودند!دکتر مرا معرفی کرد و یکی از آنها را که بیشتر صحبت می کرد ؛ دانشجوی علوم تربیتی در دانشگاه دیاله بود! من نشانی پست الکترونیکی و تلفن همراه خود را نوشتم و به او دادم برای ارتباط بیشتر و او هم قلم و کاغذی خواست و شروع به نوشتن کرد:"یا اخوانی و اهلی ! و اعزائی یا أبنا ء الشعب الایرانی العظیم اوصیکم و أنا خادمکم المخلص ان تتمسکوابولایه الفقیه المبارکه فانها نعمه الله التی اعطاکم ایاها ، و تمسکوا بالامام المعظم السید علی الخامنئی (دام ظله) فان نجاتکم بالتمسک به و طاعته و الاخلاص له و ان ولایته هی ولایه رسول الله ( صلی الله علیه وآله ) و بذالک ستنتصرون علی کل اعدائکم المستکبرین من الامریکان و الصهاینه... "و نوشته را با امضای "خادمکم :مصطفی عبدالخالق علی  العراق/ دیالی / بعقوبه" به من داد!با ذوق نامه را برای دوستان همراه خواندم و دوستان هرکدام نظری دادند ...و نظر اتفاقی بر عظمت رهبری بی همتای رهبر عزیزمان بود که ان شاالله بزودی رهبری جهانی خواهد شدو بصیرت جوانانی که در کشور های مسلمان و از جمله عراق ، لبنان ، بحرین و مصر و ... هستند!پی.نوشت: امروز در روز اول رمضان بعد از سحر ایران و احتمالا "در هنگام سحر اولین روز ماه رمضان به وقت عراق پیامکی برایم رسید : "سلام، رمضان مبارک، مصطفی العراقی"