به گزارش حیات؛ نشریه تایمز در شماره امروز خود، در مطلبی با عنوان" بحران اردوغان" نوشت: در سال 2011 وقتی رهبران منطقه یکی پس از دیگری سرنگون شدند، شرایطی شبیه به وضعیت فعلی ترکیه داشتند؛ اقتصاد آنها پر رونق بود، در عرصه جهانی فعال بودند و با حمایت قاطع مردم به قدرت رسیده بودند. در ضمن به نظر می رسید که اردوغان همه بازی های بزرگ را در دست دارد. اردوغان در سال 2011 در حالی که گمان می کرد دولتش بنایی استوار دارد، در فاصله کمی از آغاز اعتراض ها در مصر و تجمع مردم در میدان التحریر، در سخنرانی مشهوری خطاب به حسنی مبارک، رئیس جمهور آن زمان مصر گفت: "همه ما انسان هستیم و جاودانه نخواهیم ماند، مردم فقط درباره آنچه که به جا می گذاریم قضاوت می کنند و بهتر است خاطرات زیبایی از خود بر جای گذاشته و خواسته های مردم را محقق کنیم." اما به نظر می رسد او در سال 2013 همه اندرزهای خود را فراموش کرد و با صدور قوانینی، ضمن محدود کردن آزادی ها، در هر فرصتی از  مطبوعات و حتی سریال های تلویزیونی انتقاد کرد و خاطرات خوش سابقه ده ساله خود را از بین برد. این مجله آمریکایی تأکید کرد: برخورد نامناسب اردوغان و ژنرال های ارتش ترکیه با اعتراض ها خشم مردم ترکیه را که ابتدا بر سر قطع چند درخت به راه افتاده بود، برانگیخت و باعث گسترش آن شد. تایمز افزود: اردوغان با متهم کردن معترضان به یاغی گری و چپاول فاصله اش با مردم را بیشتر کرد و جالب آنکه معترضین از این توصیف او استقبال کرده و آن را تبدیل به شعار جدیدی کردند. هر کاری که اردوغان برای مقابله با معترضان انجام داد، حتی تلاش او برای ربط دادن معترضان به کشورهای اروپایی و ضربه زدن آنها به اقتصاد ترکیه، نتیجه معکوس داد و آتش اعتراض ها را شعله ور تر کرد. سولی اوزیل، استاد روابط بین الملل دانشگاه کادیر استانبول در این باره می گوید: این فقط آغاز اعتراض ها است. اکنون در همه شهرهای بزرگ مردم در پارک ها و میادین جمع می شوند و از دولت انتقاد می کنند. تایمز در پایان، اردوغان را گرفتار بزرگترین بحران دوران حکومت خود توصیف کرد و افزود: باید دید که آیا او با ترک رویکرد سرکوب با اهرم قدرت، زخم ها را التیام خواهد بخشید و یا اینکه فاصله اش با مردم بیشتر خواهد شد.