تهران-حیات جوانی در دوران زندگی انسان، مرحله­ای مهم، و نقطه عطفی بین نوپایی و تعالی او می­باشد. این دوران با نوعی رشد ملموس در تمام ابعاد و زمینه­های وجودی انسان، همراه است و در پی خود تحولات مؤثر و مهمی بر روند حیات آدمی بوجود می­آورد. این رشد و یا تبلور وجودی در تمامی یا اکثر ابعاد هستی او مانند جسم، روح و روان، بینش و نگرش، احساسات و تمایلات و ... صورت می­گیرد به گونه­ای که دیگر آنچه هست با آنچه بوده، قابل مقایسه نیست. در بین مراحل مختلف زندگی، جوانی بهترین دوران برای خودسازی و تثبیت کرامت­های انسانی و اخلاق نیکو است. چون: اولاً در این دوران زمینه مساعدی برای شکوفایی استعدادها در انسان وجود دارد، ثانیاً هنوز شخصیت درونی انسان شکل ثابت و سخت به­ خود نگرفته است و امکان بهسازی آن به راحتی میسر است، ثالثاً جوانی، دوران امید به آینده و نشاط زندگی می­باشد، لذا یک هر شخصی در جوانی، اراده و همت قوی برای رسیدن به هدف­های متعالی دارد اسلام نیز، با توجه به ارزش خاصی که بر انسان به عنوان خلیفه الله قائل است، به جوان و جوانی توجه ویژه­ای نموده و آن را با ارزش وقابل احترام دانسته است. در این راستا، در مکتب اهل بیت (ع) نیز که به عنوان مفسرین معصوم اسلام، حقیقت تعالیم اسلامی و الهی را بیان ­ساخته­اند، جوان و جوانی از جایگاه والای برخوردار است به گونه­ای که او را مورد احترام و لطف خداوند خوانده­اند. چنانکه امام صادق (ع) فرموده اند: * اَ ما عَلِمتَ  اَنَّ اللهَ تَبارَکَ و تَعالی یُکرِمُ الشَّبابَ مِنکُم. (بحار الانوار 47/390) «آیا نمی­دانی که خداوند تبارک و تعالی، احترام خاصی برای جوانان شما قائل شده است.» این کلام از همه بیشتر باعث تنبّه و توجه خود جوانان می­باشد؛ چون دوران جوانی بهار پُربار و زیبای زندگی اوست، و فصلی از زندگی است که غنچه وجودی آدمی در آن آغاز به شگفتن می­کند. باید قدر آن و عنایات خاصه الهی در این ایام را دانست. از این رو در کلام رسول الله(ص) و اهل بیت (ع) تأکید بسیاری به توجه و غنیمت دانستن «دوران جوانی» شده است. پیامبر (ص) در خلال کلامی می­فرمایند : *  بادِر… شَبابِکَ قَبلَ هِرَمِکَ  … (بحار الانوار 68/180) « قدر بدان ... جوانیت را قبل از آمدن پیری ... » و حضرت علی (ع) در خطابی می­فرمایند که : *  شَیئانِ لا یَعرِفُ فَضلَهُما الاّ مَن فَقَدَهُما، اَلشَّبابَ وَ العافیَهَ   (غرر الحکم/449)  « دو چیز است که قدر آن را نمی­داند مگر کسی که آنها را از دست بدهد، یکی جوانی و دیگر تندرستی » نویسنده: حجت الاسلام داود کمیجانی