تهران - حیاتبه یاد دارم در هفته نخست اعلان حزب (جمهوری اسلامی)، نشستی در محل اقامت امام خمینی (ره) داشتیم. حدود یکصد نفر از علما و سیاسیون حاضر بودند. ماجرای تشکیل حزب و اهداف آن را باز گفتیم. یکی از آنان هنگام متفرق شدن، با صدای بلند پرسید: چرا مؤسسان حزب در پنج نفر خلاصه شده است؟ چرا من از مؤسسین حزب نباشم؟... خواسته آن مرد برای این که در میان بنیان گذاران باشد، به سان کسی بود که می خواست اسمش روی کتابی درج شود که کاری برای تألیف آن نکرده بود. در برابر این موضع، آقای مطهری هم حرف خودش را زد. در آن مجلس برخاست و گفت: اگر کارتان برای خداست که خوشا به حالتان و اگر برای هوای نفس است، وای بر شما! آقای مطهری از هدف بنیانگذاران حزب آگاه بود. اخلاص و مقصد الهی آنان را می شناخت. با این حرف می خواست به جمع و هم به ما بفهماند که معیار حرکت در نهضت اسلامی چیست و بر چه ارزش هایی استوار است.