امروز، قدرت های اهریمنی و شیطانی -یعنی همین که شما به آن استکبار می‏گویید و مظهرش آمریکاست- علیه بشریت و ارزش های انسانی قیام کرده‏اند. برای این‏ها، جان میلیون ها انسان اهمیت ندارد. شما دیدید که اسراییل در ظرف پانزده شانزده روز، ده ها هزار نفر را کشت و زخمی و آواره و آشفته کرد و داغ هایی آفرید ولی خم به ابروی استکبار جهانی نیامد. همین هایی که وقتی گربه‏ای داخل چاه فلان خانه می‏افتد، از روی ریاکاری، دستگاه‏هایشان را بسیج و پول هایی را خرج می‏کنند که این گربه را که یک حیوان است، از داخل چاه نجات دهند! یا گاهی اوقات، تظاهر به انسان دوستی می‏کنند که ماها هم که این‏ها را خوب می‏شناسیم، گاهی اوقات واقعاً شک می‏کنیم که عجب، آیا این همه اظهار دلسوزی راست است؟! این قدر این‏ها ریاکاری می‏کنند!جلو چشم همین‏ها، این فاجعه‏ عظیم انجام گرفت و لب از لب تکان ندادند! فقط این یکجا که نیست. در این هفده سالی که از شروع انقلاب اسلامی می‏گذرد و مردم ایران چشمشان باز شده است و قضایای دنیا را می‏بینند، اگر شما حساب کنید، صدها قضیه از این قبیل پیدا می‏کنید. آن روزی که همین آمریکایی ها و دستگاه‏های صهیونیستی دنیا و قدرت های دروغگوی عالم، طرف‏دار عراق بودند، شما دیدید که دولت عراق، شهر حلبچه را بمباران شیمیایی کرد و روز روشن، با هواپیما بر سر هزاران انسان داروی شیمیایی ریخت و آن‏ها را مثل چوب خشک و مرده، داخل خیابان ها انداخت! اصلًا حادثه عجیبی بود که از شنیدن آن، تن انسان می‏لرزید. تمام دوربین های تلویزیونی هم، این را دیدند و فهمیدند و فیلمبرداری کردند ولی عراق را محکوم نکردند و بسیاری از محافل جهانی -چه برسد به دولت ها- به رو نیاوردند! البته، جمهوری اسلامی در دنیا قیامتی راه انداخت و عده‏ای مجبور شدند و دیدند که در مقابل افکار عمومی، چاره‏ای ندارند و به همین خاطر، دو کلمه حرفی زدند، و الا نمی‏گفتند! ولی بعد از گذشت دو یا سه سال، از همان عراق به عنوان غول مهیبی یاد کردند و در مقابلش صف‏آرایی نمودند؛ چون آن روز، عراق با ایران اسلامی مبارزه می‏کرد!عزیزان من! قدرتهای استکباری این گونه‏اند. مساله خطر حاکمیت استکبار بر بشریت، یک مساله جدی است. ... این‏ها می‏خواهند بر بشریت، بیشتر مسلط شوند و چنگالهایشان را فروکنند و زورگویی نمایند و در قضایای مهم جهانی به اظهار نظر بپردازند و همه را مجبور کنند که باید نظر ما را گوش کنید! قضیه‏ فلسطین یک طور؛ قضیه لبنان یک طور؛ قضیه‏ بوسنی یک طور و در قضایای گوناگون و هرجا که حادثه‏ای است، این‏ها بیایند در آنجا نظری ابراز کنند و ریشی بجنبانند و بعد هم متوقّع باشند که همه دولت ها از این‏ها پیروی کنند! * از بیانات رهبر انقلاب در دیدار با جمعی از کارگران، معلمان و فرهنگیان کشور (12 اردیبهشت 1375)