به گزارش حیات، پنجم جمادی الاولی سال پنجم یا به روایتی ششم هجری در مدینه انسانی پا به عرصه گیتی نهاد که سال ها بعد از پرچم داران بزرگ اسلام در صحرای کربلا شد و با زبان راسخ و شجاعت بی نظیر خویش یزیدیان را به حیرت واداشت. حضرت زینب (س) والابانویی که به فرموده پیامبر اسلام، شبیه ترین فرد به حضرت خدیجه(س) بود، دخت بزرگوار حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) است. نام زینب را حضرت محمد(ص) برای او انتخاب کرد، واژه زینب از دو قسمت زین یعنی زینت و اَب به معنای پدر تشکیل شده و در واقع اسم سومین فرزند حضرت فاطمه(س) به معنی زینت باباست.ام الحسن و ام کلثوم کنیه ایشان و صدیقه الصغری، عصمه الصغری، ولیه اللّه العظمی، ناموس الکبری، شریکه الحسین و عالمه غیر معلّمه، فاضله، کامله و ... از القاب این بانوی بی همتا به شمار می رود.زینب(س) تا پنج سالگی از وجود پربرکت حضرت محمد(ص) بهره برد و از مکتب ایشان درس مهر، عطوفت، معرفت، صبر و استقامت آموخت و این چنین برای ایستادگی در برابر مصیبت ها و ناگواری های زندگی آماده شد، پس از کوچ پیامبر(ص) به دنیای باقی به فاصله کوتاهی حضرت زینب(س) داغدار شهادت مظلومانه مادر مهربان خویش شد، درد و رنجی که سخت و دردناک بود و غمی بزرگ را برای او به همراه آورد و از آن پس یار و همراه او پدر والامـقـامش حضرت علی(ع) بود.صدیقه الصغری جلوه و مظهر حق، جهاد، ایمان، عقیده، دلیری و شجاعت، افشاگری، فصاحت و بلاغت است. ایشان تجسم بردباری، بخشش، کرم، بصیرت و تدبیر در میان اهل بیت(ع) محسوب می شود. هنگامی که نخستین پیشوای شیعیان، حضرت علی(ع) با کارشکنی، حیله و مکر فراوان در دوران امامت خویش روبرو شد، زینب(س) هماره در کنار پدر بود و می کوشید تا در این دوران همراه خوبی برای ایشان باشد، تا آن که با شهادت غم انگیز امیرالمومنین دگربار پرستار بی همتای اسلام طعم تلخ جدایی را چشید و پس از آن نیز ایشان به مدت ده سال نظاره گر اعمال و رفتار ناپسند پیمان شکنان بـا امـام حـسـن مـجـتـبی(ع) بـرادر بزرگوار خویش بود و همیشه می کوشید که در این مصیبت های دردناک یار نیکویی برای دومین امام شیعیان باشد.این بانوی بزرگوار از آغاز امامت امام حسین(ع) با شجاعت و دلاوری بی نظیر خویش در کنار مسلمانان بود و هیچ گاه دست از آرمان های والای خویش برنداشت، او در واقعه کربلا معلم ایثار، شجاعت و از خودگذشتگی شد و با سخنرانی مقتدرانه خویش در برابر یزید؛ شیرزن روز عاشورا لقب گرفت، او که به استواری کاج و به پاکی آسمان بود با خطبه غرای خویش پایه های حکومت بنی امیه را به شدت لرزاند و به بیدارگری مردم کوفه و ستیز با ستمکاران و یزیدیان پرداخت.گزیده ای از سخنان پربار ایشان در برابر یزید اینگونه است:ˈ به خدا قسم ای یزید، هر چه کردی بازگشت آن به سوی خودت خواهد بود، چرا که تو جز پوست خود نشکافتی و جز گوشت خود ندریدی. ای یزید! در آن روزی که خداوند بدنهای پاک شهیدانمان را حاضر می کند تا حقوق خود را از ستمگر بستاند، تو بر رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم وارد خواهی شد، امّا می دانی در چه حالی؟ در حالیکه خون عزیزان او را ریخته و حرمت ذرّیه او را از بین برده ای. آری ای یزید! از این پیروزی ظاهری که به دست آورده ای، غرق شادی مشو، و آن عزیزان را که در کربلا به خاک و خون کشیده ای، مغلوب و مرده مپندار. که خداوند می فرماید: ˈکسانی را که در راه خدا شهید شده اند مرده مپندارید. بلکه آنان زنده اند و در نزد خدای خود روزی می خورند.ˈپس از واقعه غم انگیز کربلا نقش ایشان روند تازه تر و جدی تری پیدا کرد. آن حضرت در این دوران ضمن حضور در کاروان اسرای کربلا در برابر حکام جور قرار گرفتند و به افشاگری ظلم و ستم وارد بر آل طه از سوی خاندان امیه پرداختند. حضرت زینب(س) در واقع کربلا هماره به پرستاری و مراقبت از حضرت سجاد(ع) که در آن دوران بیمار بود و همچنین دیگر کاروانیان که در جبهه نبرد مجروح و زخمی می شدند، می پرداخت، به همین دلیل ایشان پرستار نهضت و انقلاب حسینی نام گرفت. سرانجام حضرت زینب(س) شیرزن دشت کربلا پس از عمری دفاع از ولایت و امامت در پانزدهم رجب 63 هجری قمری در هنگامه سفر به شام چشم از این دنیای فانی فرو بستند و به دیدار حق شتافتند. اینک مزار ملکوتی آن حضرت در دمشق زیارتگاه عاشقان و ارادتمندان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) است.