به گزارش حیات به نقل از ایرنا، هنگامی که بسیاری از کارشناسان امنیتی از روابط نظامی- امنیتی آمریکا و رژیم صهیونیستی سخن می گویند، طیفی از روابط پیچیده و هم پیوند را مثال می آورند که در قالب ˈروابط ویژهˈ قوام یافته است. در این چارچوب، علاوه بر ساختار شکل گرفته ناشی از روابط ویژه، طیفی از همکاری های اطلاعاتی- سایبری تا مبادلات فنی نظامی دیده می شود که باعث گردیده تا دو طرف در بیشتر موارد و نه همه موارد معادلات امنیتی مشترکی داشته باشند و برای آن دستورکار مشترک نیز بنویسند. در این قالب، آمریکا و رژیم صهیونیستی طی یک دهه اخیر دست به طراحی و ساخت طرح های تاکتیکی و راهبردی متعددی زده اند که مهمترین آنها طرح ˈگنبد آهنینˈ و طرح موشک های آرو موسوم به ˈپیکانˈ در راستای سامانه سپر دفاع موشکی آمریکا در منطقه خاورمیانه است. سامانه گنبد آهنین که سامانه ای ضد موشکی با برد کوتاه است، مراحل ساخت آن از سال 2006 آغاز و در سال 2011 عملیاتی شده، سامانه ای با یک رادار و چند راکت انداز است که می تواند موشک هایی با برد 40 تا 70 کیلومتر را منهدم کند. اما سامانه پیکان، یک سامانه دفاع موشک های بالستیک است که برای اولین بار در سال 2002 در پایگاه هوایی ˈپالماچینˈ (پایگاهی هوایی در مرکز سرزمین های اشغالی) به نمایش عموم گذاشته شد. هرچند موشک های آرو و ˈختص 1-2-3ˈ (نیزه) با بردهای متفاوت 50 تا 200 کیلومتری هنوز در یک جنگ واقعی مورد آزمایش قرار نگرفته است، اما آمریکا و رژیم صهیونیستی در جدیدترین اقدام خود روز دوشنبه هفتم اسفند، سامانه های این موشک را به طور مشترک مورد آزمایش قرار دادند. در این آزمایش که کارشناسان وزارت دفاع آمریکا نیز حضور داشتند، سامانه های این طرح در پایگاه نظامی در سواحل دریای مدیترانه و بر فراز آب های این دریا پرتاب شد.آمریکایی ها که در پنج سال اخیر (2008 تاکنون) تلاش بسیاری کرده اند تا سامانه های تاکتیکی و راهبردی خود را در مناطق مختلف جهان مستقر سازند، بخشی از سامانه هم پیوند جهانی خود را در سرزمین های اشغالی تعریف کرده اند. سامانه هابی که به نظر می رسد در قالب روابط ویژه دو طرف از اهمیت فراوانی برخوردار است، چراکه آمریکایی ها همواره به رژیم صهیونیستی بعنوان یک ساختار نظامی همگرا نگریسته اند که توانایی انعطاف پذیری در قبال همه طرح های نظامی و امنیتی آمریکا را داراست. بر این اساس، آمریکایی ها که از سال های گذشته به دنبال ایجاد یک سپر دفاع موشکی در سرزمین های اشغالی بوده اند، بودجه های کلانی را نیز به این امر اختصاص داده اند که از آن جمله تصویب ارایه کمک های 680 میلیون دلاری توسط کنگره تا سال 2015 میلادی به سامانه های دفاع موشکی این رژیم بوده است.اما آزمایش این سامانه در وضعیتی که روسیه و آمریکا بر سر طرح سپر دفاع موشکی ناتو (به رهبری آمریکا) دارای اختلافات گسترده ای هستند، می تواند نشانه های متفاوتی را به مسکو و طرف های دیگر خاورمیانه ای مخابره کند. روس ها که آمریکایی ها را همواره به همراهی نکردن در مذاکرات مربوط به سپر دفاع موشکی متهم ساخته اند در آخرین رویکرد خود، آمریکا را تهدید به ˈواکنش تلافی جویانهˈ کردند. این مواضع که در سفر سوم اسفند ماه ˈدمیتری مدودیفˈ نخست وزیر روسیه، به کوبا عنوان شد، نشانه آشکاری از تقابل و چالش گسترده مسکو- واشنگتن در موضوع سپر دفاع موشکی است که قابلیت بسط به حوزه های دیگر را دارد. در چارچوب تداوم چنین چالشی، تداوم آزمایش و نصب سامانه های دفاع موشکی در مناطق مختلف جهان و به ویژه خاورمیانه می تواند به گسترش چالش ها و حوزه های چالشی منجر شود. علاوه براین، آمریکایی ها با طراحی و استقرار چنین سامانه هایی تلاش می کنند تا روندها و زنجیره های امنیتی در منطقه خاورمیانه را احیا کنند. پیش از این آمریکایی ها تلاش کرده بودند در سال های جنگ سرد و دهه 60 تا 90 میلادی در قالب قراردادهای امنیتی- نظامی دو یا چندجانبه زنجیره امنیتی ایجاد کنند. در این قالب، آمریکا طی چند سال اخیر تلاش کرده پیمان های نظامی خود را با رژیم صهیونیستی و کشورهای حوزه خلیج فارس احیا و آن را در مسیر راهبرد دفاعی جدید خود - مبتنی بر ایجاد زنجیره سامانه های راداری و دفاع موشکی هم پیوند- قرار دهد. اما چنین رویکردی و آنهم در منطقه پرآشوب خاورمیانه می تواند تبعات امنیتی- نظامی متعدد و گسترده ای را ایجاد نماید، منطقه ای که علاوه بر رقابت قدرت های بزرگ، رقابت قدرت های منطقه ای و مشکلات امنیتی در آن موج می زند. براین مبنا، طراحی، اجرا و آزمایش سامانه های دفاع موشکی در سرزمین های اشغالی علاوه بر اینکه می تواند به افزایش چالش ها در میان قدرت های بزرگ بیانجامد، فضای منطقه ای را نیز به سمت رقابتی سازی و بی ثباتی گسترده تر سوق خواهد داد و آنچه در این میان، آمریکا با آن روبه رو خواهد بود، نظامی تر شدن منطقه ای پرآشوب در میان آشوب های خودخواسته این کشور است.