به گزارش حیات به نقل از ایرنا، مدتی است که رنگ و لعاب آگهی های بازرگانی در سیمای جمهوری اسلامی ایران تنوع یافته و شرکت های تجاری برای جذب مخاطب و مشتری از هیچ تلاشی فروگذار نبوده و حتی حاضرند مقام معلم و استاد دانشگاه را فدای یک چیپس کنند.اگرچه شرکت ها و مراکز تجاری برای رسیدن به اهداف خود حاضر به تولید آگهی های رنگارنگ و متنوع هستند اما انتظار از سیمای جمهوری اسلامی ایران می رود تا اهداف پشت پرده این آگهی ها را واکاوی کرده و اجازه وارد آمدن آسیب های اجتماعی و فرهنگی به بینندگان میلیونی تلویزیون را ندهند، آسیب هایی که صدای آن در آینده به گوش خواهد رسید.ترویج فرهنگ غربی در پوشش آگهی های تبلیغاتی باعث شده تا به مرور این آگهی ها برای مردم عادی شده و کم کم در برنامه های زندگی آنان رخ بنماید.هرچند تبلیغات بازرگانی از خیابان ها و میدان ها تا اتوبوس ها و متروهای شهرمان، فکر و ذهن مردم را مشغول کرده ولی روند رو به افزایش این تبلیغات به گونه ای است که همچون آگهی های غربی به سمتی پیش می رویم که کم کم اجازه فکر کردن و تصمیم گرفتن را به طور ناخودآگاه از مردم می گیرد، تبلیغاتی که علاوه بر تلویزیون و رادیو، جای خود را در هر وسیله ارتباطی مانند پیامک، اینترنت و تلفن باز می کند.متاسفانه تبلیغ فرهنگ اشرافی گری، مصرف گرایی، فزون خواهی، سبقت در خرید، تنوع طلبی و بسیاری از ویژگی هایی که در فرهنگ ملی و دینی ما جایگاهی ندارد، سرلوحه اهداف شرکت های تبلیغاتی، بانک ها و موسسات مالی و اعتباری قرار گرفته و هر روز جای خود را در رسانه ها و مطبوعات به ویژه سیمای جمهوری اسلامی بیشتر باز می کند.اگرچه ترویج نمادهای غربی هر روز در قاب تلویزیون به بهانه تبلیغ بازرگانی پررنگ تر می شود ولی زیرپا گذاشتن ارزش های فرهنگی، مدتی است که به ابزاری برای آگهی های تجاری تبدیل شده است.در یکی از این آگهی ها کلاس دانشگاه که استاد مشغول تدریس است، به نمایش درآمده و یکی از دانشجویان با باز کردن نایلون چیپس خود توجه همه دانشجویان و استاد را به خود جلب می کند ولی ادامه این آگهی نشان می دهد که دانشجو از کار خود پشیمان می شود و نگاه استاد و نیمه کاره رها کردن درس، حکایت از این ناراحتی دارد. استاد به سمت دانشجو می رود تا ظاهرا به او تذکر بدهد یا ببیند موضوع از چه قرار است ولی وقتی با بسته چیپس روبرو می شود، نه تنها برخوردی صورت نمی گیرد؛ بلکه استاد دیگر نمی تواند جلوی شکم خود را بگیرد و دست خود را درون بسته چیپس برده و در مقابل همه دانشجویان تکه ای از آن را نوش جان می کند.این کار استاد دانشگاه، دانشجو را گستاخ کرده و در مقابل دانشجویان شروع به خوردن چیپس می کند.این آگهی بهانه ای بود تا از مقام بزرگ معلم یاد کنیم و بگوییم قشر معلم و استاد به رغم تحمل مشکلات اقتصادی، هیچگاه حاضر نیست عزت و افتخار خویش را با چنین تبلیغاتی لکه دار کند؛ استادانی که حاضر نیستند ارزش معنوی آموزش و تربیت دانش آموز و دانشجو را با هیچ چیز دیگری معاوضه کنند. مقام علم و معلم و ارزش استاد و شاگرد در آموزه های اسلامی از جایگاه بسیار بلندی برخوردار است؛ به گونه ای که امیرمومنان فرمود هر کسی به من یک کلمه بیاموزد؛ مرا بنده خود کرده است.هرچند این آگهی از جنس طنز و شوخی است اما آیا مسوولان فرهنگی اجازه دارند تخریب مقام استاد و معلم را در مقابل چشمان میلیون ها بیننده بر سود اقتصادی چند ثانیه آگهی بازرگانی ترجیح دهند و چرا متولیان فرهنگی کشور اجازه می دهند تا انواع تبلیغات بازرگانی از رسانه ملی، بی سروصدا در فرهنگ بومی و اسلامی کشور رسوخ کرده و به مرور از حساسیت های عمومی مردم بکاهد؟فراموش نکنیم بخشی از سبک زندگی که شامل مجموعه رفتارهای ما می باشد، وامدار همین تبلیغاتی است که گاهی بی توجه از کنار آن می گذریم و از تاثیر ناخودآگاه آن غافل می شویم؛ تبلیغاتی که از صبح تا شب با آن روبرو هستیم.از: محمدرضا جعفرملک